“พี่ชายห้ามขยับไปไหนนะคะ!” พูดจบเด็กน้อยก็ปีนพรวดพราดออกไปจากใต้เตียงทันที
“ซู่เป่า…!” จื่อซีตกใจจนแทบสิ้นสติ
เมื่อซู่เป่าจากไป ความเงียบกริบก็น่ากลัวขึ้นเป็นเท่าตัว ผีร้ายนั่งเคี้ยวไข่บนโซฟาดัง กร้วม ๆ ขณะที่ผีสาวรองเท้าแตะสีชมพูสะอื้นไห้พลางง่วนอยู่กับการทำอาหารในห้องครัวโดยไม่มีไฟ เสียงจานชามกระทบกันท่ามกลางความมืดทำเอาบรรยากาศดูวิปริตสุด ๆ
จื่อซีที่เคยรู้สึกว่าน้องสาวนั้นน่ารำคาญ ตอนนี้เขากลับอยากจะกลายเป็นพวงกุญแจห้อยติดตัวเธอไปทุกที่เสียให้ได้ เด็กหนุ่มพยายามปีนตามออกไป แต่ด้วยความลนลาน มือดันไปทับยันต์สีเหลืองที่ซู่เป่าวางไว้หน้าทางออกจนขาดวิ่น!
ฉิบหายแล้ว…!!
จื่อซีแข็งทื่อไม่กล้าหายใจ เสียงเคี้ยวไข่หยุดลงกะทันหัน รองเท้าส้นสูงสีแดงคู่นั้นเริ่มเคลื่อนไหว และมันมาหยุดกึกอยู่ตรงหน้าเขาอีกครั้ง!
จื่อซีนึกถึงฉากในหนังผีขึ้นมาทันที เขารีบบีบจมูกกลั้นหายใจสุดชีวิตจนหน้าดำหน้าแดง รองเท้าคู่นั้นนิ่งไปครู่หนึ่ง แล้วจึงเดินจากไป…
เขาค่อย ๆ ปล่อยมือสูดลมหายใจเข้าปอดเฮือกใหญ่ ทว่าทันใดนั้น เสียงแหบแหลมปนสะใจก็ดังขึ้นข้างใบหู “ฮะ… หาเธอเจอแล้วนะ…”
จื่อซีค่อย ๆ หันหน้าไปอย่างแข็งทื่อ… ภาพที่เห็นคือผู้ชายวัยกลางคนรูปร่างผอมโซ ดวงตาลึกโบ๋ ผิวเหลืองซีดเหมือนซากศพที่ถูกฝังมานาน ผมถูกโกนครึ่งหัวเหลือเปียยาวหนึ่งเส้นตามแบบสมัยราชวงศ์ชิง!
ผีผู้ชายคนนั้นฉีกยิ้มสยองจนเห็นฟันทองสองซี่ที่เด่นหรา…
ตั
