ดมาทางด้านซู่เป่า เด็กน้อยแปะยันต์ไว้บนหน้าผาก วิ่งวุ่นไปทั่วห้องด้วยความรวดเร็ว
“ตาข่ายกักวิญญาณ… ตาข่ายกักวิญญาณ…” เธอใช้เชือกสีแดงที่มองไม่เห็นร่ายรำปิดล้อมห้องไว้อย่างแน่นหนา อาจารย์เคยบอกว่าเธอต้องลองสู้ด้วยตัวเอง และตอนนี้เธอก็จับพิรุธผีเจ้าเล่ห์ตัวนี้ได้แล้ว!
หนึ่ง พิรุธเรื่องรองเท้า ป้าผีบอกว่าห้องนี้มีลุงอยู่ แต่ลุงที่ไหนจะใส่รองเท้าส้นสูงของผู้หญิง? แถมรองเท้านั่นยังเป็นของสาวโดดตึกด้วย
ส่วนสอง พิรุธเรื่องพลัง สาวชุดแดงควรเป็นวิญญาณอาฆาตและดุร้าย แต่กลับถูกผีลุงตนนี้ข่มขู่ได้ แสดงว่าผีลุงคนนี้ต้องไม่ธรรมดา
ยัยหนูเริ่มใช้สูตรคณิตศาสตร์ซึ่งเรียนมาจากซูเหอเวิ่นทันที
“สมมติให้ ผีเจ้าเล่ห์ = x, ลุงเจ้าที่เดิม = y, วิญญาณสาวชุดแดง = z… ดังนั้น x เข้าสิงร่าง y เพื่อปลอมตัว x = y! หนูคิดเลขเป็นแล้วค่าาา!”
ซู่เป่ากำลังภูมิใจในความอัจฉริยะของตัวเอง ทันใดนั้น เสียงร้องโหยหวนของพี่ชายก็ดังลั่นห้อง
“อ๊าก! ผี!!”
โครม!
ซู่เป่าหันไปมองด้วยความตกตะลึง เห็นซูจื่อซีลุกพรวดขึ้นมาด้วยความตกใจสุดขีด แรงกระแทกของเขาทำเอาเตียงหอพักที่ดูไม่แข็งแรงถึงกับพลิกคว่ำไปทั้งหลัง!
ซู่เป่าจ้องมองพี่ชาย เธอเห็นซูจื่อซีร้องเสียงหลงแล้วพุ่งตัวเข้าหาเธอในพริบตาเดียว
เด็กน้อยอดไม่ได้ที่จะมองศีรษะของพี่ชายอย่างเป็นกังวล “พี่ชายคะ… หัวพี่โนเป็นลูกมะนาวหรือเปล่าเนี่ย?”
ซูจื่อซีเพิ่งจะเริ่มรู้สึกมึนหัวตุบ ๆ เมื่อคร
