ู่นี้ความกลัวมันพุ่งทะลุปรอทจนเขาลืมเจ็บไปชั่วขณะ ขนาดตัวเองยังไม่รู้เลยว่ามีแรงมหาศาลมาจากไหนถึงได้ถีบตัวออกจากใต้เตียงแคบ ๆ นั่นได้รวดเร็วปานนั้น
พี่น้องทั้งสองหันไปมองซากเตียงในสภาพดูไม่ได้
เตียงโครงเหล็กซี่โปร่งที่มีแผ่นกระดานบาง ๆ วางทับ ตอนนี้กระดานอันหนึ่งหักครึ่ง เห็นได้ชัดว่าถูกศีรษะอันแข็งแกร่งของซูจื่อซีกระแทกเข้าอย่างจัง ส่วนที่นอนก็เป็นเพียงฟูกบาง นั่นคงเป็นเหตุผลว่าทำไมจื่อซีถึงดันมันพลิกคว่ำได้สำเร็จในคราวเดียว
“โอ๊ย… เจ็บชะมัด” จื่อซีลูบหัวตัวเองพลางสูดปาก
แต่เสียงร้องของเขากลับดึงดูดเจ้าของห้องเข้าให้แล้ว! ผีสาวในห้องครัวเดินนวยนาดออกมาพร้อมหม้อที่มีควันหยินพุ่งพล่าน ส่วนผีชายชุดราชวงศ์ชิงที่นอนอยู่ใต้เตียงก็ลอยตัวขึ้นมา ดวงตาโบ๋ลึกจ้องมองซูจื่อซีไม่วางตา
“แก… เป็นใคร?” เสียงแหบพร่าราวก้อนหินบดกันของมันดังขึ้น
เพราะซู่เป่ามีแผ่นยันต์สีเหลืองแปะอยู่บนหน้าผาก พวกผีจึงมองไม่เห็นเธอ เห็นเพียงจื่อซีที่ยืนหน้าซีดอยู่คนเดียว
จื่อซีเริ่มสติหลุด เขาคว้าแขนซู่เป่าไว้แน่นจนมือสั่น “เร็วเข้า… เอามาแปะให้ฉันแผ่นนึง!”
ซู่เป่ารีบดึงยันต์จากหน้าผากตัวเองออก แล้วนำไปแปะบนหน้าผากของพี่ชายแทน “พี่ชายไปหลบมุมนู้นก่อนนะคะ!” ซู่เป่าสั่งการพร้อมกระชับด้ายแดงในมือ เตรียมพร้อมเปิดศึก
แต่ว่า… ผีเจ้าเล่ห์ตัวนั้นมันไวพริบตา! ในวินาทีที่ซู่เป่าฉีกยันต์ออกจากตัวเองเพื่อจะแปะให้พี่ชาย รัศมีกำบัง
