ก็หายไปวูบหนึ่ง มันรู้ทันทีว่ามีตัวอันตรายอีกคนอยู่ในห้อง และมันเลือกโจมตีคนอ่อนแอก่อน!
ผีร้ายพุ่งเข้าใส่ซูจื่อซีทันที!
“เฮ้ย แม่งเอ๊ย!!” จื่อซีสบถลั่น ทำไมต้องเป็นเขาทุกที!
ผีชายตนนั้นแผดเสียงแหลมสูงจนแสบแก้วหู เล็บมือที่ดำปลาบยืดยาวออกมาคล้ายกรงเล็บเหยี่ยว มันพุ่งเป้าไปยังลำคอของซูจื่อซีหมายบิดให้หักคามือ!
ซู่เป่าไม่ได้เสียเวลาคิดแม้แต่วินาทีเดียว เธอพุ่งตัวเข้าไปขวางหน้าพี่ชายทันควัน!
ผีร้ายเผยแววตาดุร้ายสะใจ
หึ… ไอ้พวกยมบาลคงกำลังตามล่าฉันอยู่ล่ะสิ แต่ใครจะคิดล่ะว่าฉันจะแอบซ่อนอยู่ที่นี่! ยัยเด็กเหลือขอคนนี้ ฉันขอกลืนลงท้องเป็นของว่างก่อนแล้วกัน!
“ซู่เป่า…!” ม่านตาของจื่อซีหดเล็กลงด้วยความตื่นตระหนก
ทว่าในวินาทีถัดมา…
วูบ!!
แสงสีแดงเจิดจ้าพุ่งวาบออกมาจากตัวซู่เป่า ประกายอาคมอันทรงพลังซัดเข้าใส่ร่างของผีร้ายในชุดราชวงศ์ชิงรุนแรงจนร่างของมันกระเด็นหวือไปกระแทกผนังห้องดัง
ปัง!
“!!!???”
ซูจื่อซียืนอึ้งจนตาค้าง… น้องสาวตัวแสบที่เขามองว่าน่ารำคาญมาตลอดคนนี้…
แท้จริงแล้วเก่งกาจขนาดนี้เลยเหรอ!?
