สียงแบบนี้!”
ซู่เป่าทำหน้ายู่เหมือนถูกขัดใจ “คราวที่แล้วตบไหล่พี่ก็โกรธ ตะโกนเรียกพี่ก็ตกใจ พอโผล่หน้ามาพี่ก็ยังจะโมโหอีก หนูวางตัวลำบากจริง ๆ เลยนะคะเนี่ย!”
“แล้วหายไปไหนมา?”
ซู่เป่าชี้ไปทางครัว “ไปดูในห้องครัวมาค่ะ เจอ ‘ไข่แดง’ สองฟองด้วย” เธอกางมือโชว์ไข่แดงสองลูก ซึ่งเป็นของมงคลในงานแต่งงานตามชนบท จื่อซีรีบผลักมือเธอออกทันที “เอาไปไกล ๆ เลยนะ!”
ซู่เป่าเอาไข่วางไว้บนโต๊ะกลาง ทันใดนั้น… เงาสีแดง ก็ลอยวูบผ่านหน้าประตูห้องไป
“ซู่เป่า… เมื่อกี้เธอเห็นไหม?” จื่อซีถึงกับตาค้าง
“เห็นค่ะ พี่สาวในชุดแต่งงานสีแดง…” น้องสาวกวาดสายตามองรอบห้องอย่างระวัง คุณป้าผีบอกว่าห้องนี้มีวิญญาณดั้งเดิมอยู่ด้วย แต่ทำไมในห้องกลับไม่เห็นผีสักตน ราวกับพวกเขานัดกันออกไปเยี่ยมเพื่อนบ้านพร้อมกันอย่างไรอย่างนั้น
ความเงียบที่มองไม่เห็นตัวกลับทำให้จื่อซีเครียดกว่าเดิม “ไม่ไหวแล้ว กลับกันก่อนเถอะ พรุ่งนี้เที่ยงค่อยมาใหม่…”
ยังพูดไม่ทันจบ เสียงฝีเท้า ตึก… ตึก… ตึก… ก็ดังมาจากระเบียงทางเดินด้านนอก มันดังขึ้นเรื่อย ๆ และมุ่งตรงมาห้องนี้!
“เร็วเข้า! ไปหลบกัน!” ซู่เป่าคว้ามือจื่อซีทันควัน
จื่อซีได้แต่ทำหน้างง ก่อนเปลี่ยนเป็นอาการหน้าถอดสีเมื่อถูกฉุดกระชากเข้าไปในห้องนอนสีแดงฉานไปทั้งห้องราวกับถูกย้อมด้วยเลือด!
เขารีบใช้ส้นเท้ายันขอบประตูไว้สุดแรง ฝ่ามือที่ชุ่มเหงื่อพยายามไขว่คว้าหาที่ยึดเกาะพลางส่ายหัวหวืด “เปลี่ยนห้อ
