กคำเดียว ลูกไปเอาตรรกะนี้มาจากใครกันเนี่ย?!
เมื่อลงจากรถ คนขับช่วยขนของลงมาให้เสร็จสรรพ ก่อนแอบเนียนเอาหูกระเป๋าเดินทางยัดใส่มือซูจื่อซี แล้วเอาถุงเล็กถุงน้อยรวมถึงกรงนกแขวนไว้บนมือจับกระเป๋าจนเต็มพิกัด
จื่อซีที่มัวแต่ก้มหน้าดูโทรศัพท์ พอเงยหน้ามาอีกทีก็พบว่าตัวเองแบกของเป็นพะรุงพะรังเสียแล้ว
“พี่ชาย… ให้หนูถือเถอะค่ะ หนูแรงเยอะนะ!” ซู่เป่าเสนอตัวด้วยความหวังดี
จื่อซีสะบัดหน้าหนี แสร้งทำเสียงเข้มกลบเกลื่อนความเขิน “พอเลย! ให้เธอถือเดี๋ยวก็ไปร้องไห้ฟ้องคุณปู่คุณย่าว่าฉันใช้งานเธออีก” เขาบ่นอุบอิบขณะลากกระเป๋าเข้าโรงแรมอย่างรวดเร็ว
“นี่คือหอพักเถาฮวาค่ะ! พวกเราจะพักที่นี่กันสองวันนะ” ซู่เป่าอธิบายเจื้อยแจ้ว
จื่อซีชะงักฝีเท้า ‘หอพักเถาฮวา… ชื่อนี้ทำไมมันคุ้นหูจังวะ’
“หนูให้คุณพ่อจองห้อง 34008 ไว้ค่ะ เป็นห้องสองนอนหนึ่งห้องนั่งเล่น… อยู่ติดกับห้องของพี่สาวคนที่กระโดดตึกลงมาเป๊ะเลย!”
จื่อซีถึงกับเบรกแทบไม่ทัน “เห้ย!! ทำไมต้องพักที่นี่ด้วย?!”
ซู่เป่าทำหน้างง “อ้าว… ก็ถ้าไม่พักที่นี่ แล้วเราจะมาจับผีผู้หญิงคนนั้นได้ยังไงล่ะคะ?”
จื่อซีหน้าซีดเผือดลงทันตาเห็น แค่ดูรูปศพเขาก็โดนผีอำจนขวัญกระเจิงแล้ว
นี่ต้องมานอนข้างห้องที่เขาตายเนี่ยนะ?!
“พี่ชาย… พี่กลัวเหรอคะ?” ยัยหนูถามด้วยน้ำเสียงห่วงใย
“ระ… ไร้สาระ! ใครกลัวกัน!” จื่อซีตะคอกเสียงสูง
“งั้นก็ไปกันเถอะค่ะ~” ซู่เป่าฉีกยิ้มกว้างเดินนำหน้าไปโดย