บทที่ 203 เสี่ยวอู่ผู้ไม่เคยจริงจัง
สนามบินนานาชาติ เมืองหนานเฉิง
ซู่เป่าเดินถือแผ่นป้ายแผนที่ภารกิจฉบับการ์ตูนวาดด้วยมือ ซึ่งเป็นผลงานสุดประณีตของมู่กุยฝาน ในนั้นมีรูปเครื่องบินยักษ์ ต่อด้วยรถขนส่ง และสายพานลำเลียงกระเป๋าละเอียดยิบ เพื่อให้ลูกสาวไม่หลงทาง
ส่วนซูจื่อซีเดินตามหลังซู่เป่าอย่างเนือย ๆ มือยังคงกดโทรศัพท์สู้รบในเกมไม่หยุด “บุกเข้าไปสิไอ้โง่! ช้าแบบนี้จะชนะไหม!” เนื่องจากสวมหูฟังอยู่ เขาจึงไม่รู้ตัวเลยว่าเสียงตะโกนของตัวเองดังลั่นจนคนรอบข้างพากันหันมามองด้วยความตกใจ
ซู่เป่ารีบโบกมือขอโทษขอโพยผู้คนรอบข้าง “ขอโทษด้วยนะคะพี่ ๆ พี่ชายหนูเขาไม่มีมารยาทไปหน่อยน่ะค่ะ” ว่าแล้วเด็กน้อยก็ล้วงขนมปังออกจากกระเป๋า ยัดใส่ปากพี่ชายเพื่อปิดปากทันที!
“@￥#%……!”
จื่อซีเคี้ยวตุ้ย ๆ จนบ่นไม่ออก และคำหยาบก็หายวับไปพร้อมขนมปังนั่นแหละ
ซู่เป่าเดินไปรับสัมภาระตามแผนที่ แล้วตรงไปแผนกขนส่งสัตว์เลี้ยงเพื่อรับเสี่ยวอู่ เจ้าตัวแสบถูกส่งมาด้วยบริการระดับวีไอพี และตอนนี้มันกำลังจีบนกแก้วค็อกคาเทลสาวสวยตัวหนึ่งอย่างออกรส…
จริง ๆ ต้องบอกว่ามันกำลังพล่ามอยู่ฝ่ายเดียวมากกว่า
นกแก้วตัวนั้นมีขนสีเหลืองนวลสวยงาม มีพวงแก้มสีชมพูส้มเหมือนปัดบลัชออนดูน่ารักสุด ๆ
“ไฮ้… ฮัลโหลแม่ยาหยี.. เธอเองก็เพิ่งตื่นเหมือนกันเหรอจ๊ะ?” เสี่ยวอู่กางปีกโชว์หล่อใส่นกสาว
แต่นกค็อกคาเทลตัวนั้นกลับเมินใส่ นกแก้วตัวแสบจึงชูหงอนบนหัวขึ
