้นจนดูสง่างามพลางพึมพำเสียงหล่อ “เฮ้อ… เครื่องบินบ้านี่ทำผมฉันยุ่งไปหมด ฉันสาบานเลยนะว่าขากลับฉันต้องนั่งเครื่องบินส่วนตัวเท่านั้น ใช่… ฉันสาบานด้วยเกียรติของนก!”
“เสี่ยวอู่…” ซู่เป่าเรียกเบา ๆ ด้วยความอับอาย
เสี่ยวอู่สะบัดขนสีเขียวเรืองแสงอวดนกสาวอีกรอบ “ทำไมไม่พูดล่ะจ๊ะ? หรือว่าพูดยังไม่เป็น? โถ่… ไม่เป็นไรนะ เดี๋ยวพี่ชายคนนี้จะสอนเธอเอง!” เสี่ยวอู่ยื่นหน้าเข้าไปใกล้กรงนกสาว “ฉันพบว่าเธอไม่เหมาะกับการเป็นแฟนหรอก… อืม… แต่เหมาะจะมาเป็นเจ้าสาวของฉันมากกว่านะ!”
นกค็อกคาเทลทนไม่ไหวอีกต่อไป มันแผดเสียงลั่น “ฉันเป็นตัวผู้! ไอ้โง่! ไอ้โง่!”
เสี่ยวอู่รีบหันมาหาซู่เป่าทันที “เราไปกันเถอะ! ไปเร็ว ๆ เลย!”
ซู่เป่ารู้สึกอายจนอยากจะมุดแผ่นดินหนี! เธอรีบคว้ากรงนกแล้ววิ่งด้วยขาสั้น ๆ หนีออกจากที่เกิดเหตุทันที ท่ามกลางเสียงหัวเราะลั่นสนามบินของพนักงานแถวนั้น
ณ คฤหาสน์ตระกูลซู
มู่กุยฝานนั่งอยู่หน้าจอคอมพิวเตอร์ 4 เครื่องที่รับภาพจากสายลับในสนามบินแบบเรียลไทม์ ท่านผู้นำซูยืนทำหน้าบึ้ง ถือหนังสือพิมพ์บังหน้าแต่หางตากลับช้อนมองจอคอมไม่วางตา “ไหนบอกว่าจะปล่อยให้แก้วตาดวงใจเป็นอิสระไง แล้วนี่แอบทำอะไรอยู่!”
“คุณพ่อครับ ถ้าคุณพ่อไม่หรี่ตามองจอขนาดนั้น ผมจะเชื่อคำพูดคุณนะ” มู่กุยฝานตอบโดยไม่เงยหน้า “อีกอย่าง ผมกำลังทำภารกิจเฝ้าระวังสายลับอยู่ ไม่ได้ตั้งใจแอบถ่ายซู่เป่าสักหน่อย”
ท่านปู่ซูแค่นเสียงเหอะ “ถ้
