ากล้องมันไม่แพลนตามซู่เป่าทุกย่างก้าวขนาดนี้ ฉันจะเชื่อเธอ!” คุณยายซูเดินมาผลักสามีออก “หลีกไป! ถ้าไม่ดูก็ถอยไป ฉันจะดูหลานสาวเอง!”
ทว่าพอเห็นภาพซู่เป่าแบกกระเป๋าพะรุงพะรังเดินนำหน้า ส่วนจื่อซีเดินตัวปลิวเล่นเกมตามหลังมา คุณยายก็เดือดปุด ๆ ทันที “โธ่เอ๊ย! วันนั้นฉันน่าจะตีมันให้หนักกว่านี้ ปล่อยให้น้องสาวหิ้วของเองได้ยังไง!”
มู่กุยฝานหรี่ตามองจื่อซีในจอ…
ไอ้หนุ่ม… กล้าใช้งานแก้วตาดวงใจของฉันงั้นเหรอ?
เขาหยิบโทรศัพท์ออกมา กดปุ่มบางอย่างทันที
ในขณะที่จื่อซีกำลังเล่นเกมอย่างเมามัน จวนจะตีป้อมแตกอยู่แล้ว…
จู่ ๆ หน้าจอโทรศัพท์ก็ดับวูบ! สัญญาณถูกตัดขาดถาวร!
“เชี่ยยย!” จื่อซีระเบิดอารมณ์ “มาหลุดอะไรตอนนี้วะ! ฟ้าดิน… แกล้งฉันเหรอ?!”
ซู่เป่าไม่ได้สนใจพี่ชายที่กำลังสติแตก เธอเดินไปโบกแท็กซี่แล้วเขย่งเท้าถามโชเฟอร์ “คุณลุงคะ ไปหอพักเถาฮวาแถวมหาวิทยาลัยกลางราคาเท่าไหร่คะ?”
คนขับแท็กซี่ชะโงกหน้าออกมามองซ้ายมองขวา เมื่อเห็นว่ามีเพียงเด็กสองคนและสัตว์เลี้ยง ไม่มีผู้ใหญ่ตามมาด้วย เขาก็หรี่ตามองแล้วเอ่ยเสียงเรียบว่า… “ห้าร้อย”
ซู่เป่าถึงกับนิ่งไป… เธอเริ่มสงสัยแล้วว่าคุณลุงคนนี้กำลังเห็นเธอเป็นลูกแกะน้อยให้เชือดอยู่แน่ ๆ!
เจ้าตัวเล็กทำหน้าลำบากใจพร้อมบีบมือน้อยเข้าหากัน “คุณลุงคะ… ห้าสิบหยวนได้ไหม? หนูไม่มีเงินจริง ๆ ค่ะ”
คนขับแท็กซี่ถึงกับตกตะลึง อ้าปากค้างจนเห็นลิ้นไก่ เรื่องที่เขาตั้งใจจะโกงเด็ก
