น่ะพักไว้ก่อนเถอะ แต่จากห้าร้อยหยวนถูกต่อลงมาเหลือห้าสิบหยวนเนี่ยนะ?! เด็กคนนี้ต่อราคาโหดเกินไปแล้ว!
“เอาเถอะ ๆ เอาเป็นว่าสองร้อยห้าสิบแล้วกัน ลุงยอมขาดทุนรับพวกหนูไปเลย ไม่คิดกำไรเลยเอ้า!” คนขับรีบตัดบทพยายามปิดดีล
ซู่เป่าชะงักฝีเท้า ใบหน้าเล็กจิ้มลิ้มแปรเปลี่ยนเป็นความจริงจังเกินวัย “คุณลุงคะ คุณอาจจะยอมรับเงินสองร้อยห้าสิบหยวนได้ แต่หนูรับไม่ได้หรอกค่ะ พ่อบอกว่าพี่น้องผู้ใช้แรงงานทุกคนล้วนต้องทำงานหนัก หนูจะปล่อยให้คุณลุงทำงานโดยไม่ได้กำไรได้ยังไงกัน… เพราะฉะนั้นพวกหนูไม่นั่งรถคุณลุงแล้วค่ะ ลาก่อนนะ!”
คนขับยิ่งฟังยิ่งทะแม่ง ๆ ‘สองร้อยห้าสิบ’ ในภาษาจีนมันหมายถึง ‘ไอ้บื้อ’ นี่นา!
“เฮ้ยยย! ไม่นั่งก็ไม่นั่งสิ ทำไมต้องมาด่ากันอ้อม ๆ แบบนี้ด้วยล่ะยัยหนู?!”
ซู่เป่าส่ายหน้า มองหน้าเขาด้วยแววตาเป็นห่วงพลางเตือนทิ้งท้าย “คุณลุงคะ ตอนกลางคืนอย่าขับรถบ่อยนักนะ ถ้าเดินทางมืด ๆ บ่อย ๆ จะเจอผีเอาได้ค่ะ”
เธอเตือนเพราะเห็นร่องรอยบางอย่าง แต่คนขับกลับเข้าใจไปว่าเด็กคนนี้กำลังแช่งเขา!
“นี่หนูหมายความว่าไง?!” เขาจ้องตาเขม็งเตรียมหาเรื่อง
ซู่เป่าไม่สนใจเสียงนกเสียงกา ลากกระเป๋าเดินทางเดินดุ่ม ๆ ต่อไปทันทีในใจพึมพำว่า…
ฮึ! คิดจะมาหลอกเอาเงินอั่งเปาของซู่เป่างั้นเหรอ? ฝันไปเถอะ!
จะให้ถอนขนเสี่ยวอู่จนเกลี้ยง หนูยังยอมได้
แต่จะให้เสียเงินแม้แต่สตางค์เดียวให้คนโกงแบบนี้… ไม่ให้! ไม่ให้เด็ดขาด!
คนขับรถถูก
