ยความดีใจ สิ่งของพวกนี้มาช่างถูกที่ถูกเวลาจริง ๆ
จี้ฉางที่ลอยอยู่ข้าง ๆ ถึงกับเอ่ยชม “ลุงใหญ่ของเธอนี่… สมกับเป็นผู้กุมบังเหียนตระกูลซูจริง ๆ สายเปย์ชะมัดเลย”
หลังจากลุงใหญ่กลับไป สมาชิกคนอื่นก็ทยอยนำของมามอบให้ซู่เป่าไม่ขาดสาย ส่วนซูจื่อซีที่นั่งแกล้งเล่นเกมอยู่บนโซฟาในห้องซู่เป่าก็แอบมองภาพนั้นด้วยสายตาหมองหม่น
นี่สินะ… ความห่วงใยที่แท้จริง
มุมปากของเขากระตุกเล็กน้อยด้วยความรู้สึกน้อยใจที่ตีตื้นขึ้นมา ทุกคนปฏิบัติกับซู่เป่าเหมือนครอบครัวจริง ๆ ผิดกับตอนพูดกับเขาซึ่งดูเกรงใจและเสแสร้งไปหมด พรุ่งนี้ซู่เป่าแค่จะออกไปข้างนอก แต่ทุกคนกลับทำเหมือนต้องจากกันไปเป็นปี ๆ
จื่อซีปิดโทรศัพท์ด้วยความรำคาญใจ เขารู้สึกว่าตัวเองช่างโง่เง่าที่อุตส่าห์หาข้ออ้างแปลก ๆ เพื่อมาขลุกอยู่ในห้องน้องสาว เขาตัดสินใจเดินออกจากห้องไปเสีย แต่แล้วหูก็แว่วเสียงยัยหนูที่กำลังนับของพึมพำอยู่
“เครื่องรางจากคุณยาย… อันนี้ของซู่เป่า ส่วนอันนี้ของพี่จื่อซี”
“คุณลุงใหญ่เตรียมดาบไม้ท้อมาสามเล่ม… อืมมม…”
ซู่เป่าเงยหน้าขึ้นมาเห็นจื่อซีที่กำลังเดินออกไปพอดี เด็กน้อยเลยรีบคว้าดาบไม้ท้อเล่มที่สลักลวดลายงดงามสุดในบรรดาสามเล่ม วิ่งเอามาแขวนไว้บนไหล่พี่ชายทันที “เล่มนี้เหมาะกับพี่ชายที่สุดเลยค่ะ!”
จื่อซีชะงักฝีเท้า เขาก้มลงมองดาบไม้ท้อ แล้วสายตาก็เริ่มกวาดมองไปกองของขวัญรอบ ๆ…
เขาสังเกตเห็นว่าของที่ทุกคนเตรียมมาล้วนมีอย่างละสอง
