บทที่ 201 หนูโตมาเพราะกินผัก
นอกประตู มีผู้หญิงสาวคนหนึ่งใส่ชุดแต่งงานสีแดงสดยืนโน้มตัวลงมาต่ำ ราวกับกำลังแอบจ้องมองลอดช่องประตูเข้ามา
ซูจื่อซีที่โผล่หน้าออกไปพอดีทำให้ใบหน้าของเขาแทบจะชนเข้ากับใบหน้าซีดเผือดของเธอ
“…”
เขาหายใจสะดุด ร่างกายสะดุ้งโหยงลุกพรวดขึ้นมาด้วยความตกใจ ก่อนพบว่า… นี่ก็ยังเป็นความฝัน!
จื่อซีขวัญหนีดีฝ่ออย่างแท้จริงในคราวนี้ ตอนนี้เขายังคงจมอยู่ในความมืด ไฟทางเดินด้านนอกสลัวและมีเสียงซ่า ๆ ดังรบกวนประสาท เขาเริ่มแยกไม่ออกแล้วว่าอันไหนคือความจริง หรือยังเป็นความฝันซ้อนฝันที่ไม่มีวันตื่นเสียที
เด็กน้อยกัดฟันแน่น คราวนี้เขาไม่ลุกไปเปิดไฟหรือโผล่หน้าออกไปดูเหมือนในฝันอีก แต่เอื้อมมือสั่น ๆ ไปหยิบโทรศัพท์ตรงหัวเตียงขึ้นมากดโทรออกทันที…
ทางด้านซู่เป่าที่กำลังหลับปุ๋ยอย่างมีความสุข จู่ ๆ สมาร์ทวอทช์แผดเสียงดังขึ้น ยัยหนูลืมตาขึ้นด้วยความงัวเงีย “ฮัลโหล… ใครคะ?”
เนื่องจากเธอไม่มีเบอร์ของซูจื่อซี เด็กน้อยจึงขยี้ตาเพื่อไล่ความง่วง จนกระทั่งได้ยินเสียงสั่นเครือของพี่ชายจอมดื้อดังมาจากปลายสาย
“เธอ… เธอมาที่ห้องฉันหน่อยได้ไหม?”
“หืม?”
เมื่อเริ่มตั้งสติได้และจำได้ว่าเป็นเสียงพี่จื่อซี น้องสาวก็รีบดีดตัวลงจากเตียงทันที “ได้ค่ะ! หนูจะไปเดี๋ยวนี้! หนูออกจากประตูห้องแล้วนะคะ… ตอนนี้ถึงระเบียงทางเดินแล้ว…”
“หนูมาแล้วนะคะพี่จื่อซี หนูถึงหน้าประตูห้องพี่แล้ว…”
จื่อซีถือสายฟังเสียงน
