่งนั้น เขาพยายามสุดชีวิตที่จะลืมตาขึ้นเพื่อมองให้ชัด ๆ
แต่เขากลับลืมตาไม่ได้เลย!
คนคนนั้นก้าวเข้ามาใกล้มากขึ้นเรื่อย ๆ จนมาหยุดยืนอยู่ข้างเตียงนอนของเขา…
ในสมองของจื่อซีผุดคำว่าผีอำขึ้นมาทันที แม้รู้ดีว่าต้องรีบตื่นเดี๋ยวนี้ แต่ร่างกายกลับแข็งทื่อไม่ยอมขยับตามสั่ง เขาเริ่มหายใจลำบากมากขึ้นเรื่อย ๆ เสียงหอบหายใจดังฟืดฟาด หนักอึ้งราวกับวัวที่กำลังขาดใจ ยิ่งดิ้นรนก็ยิ่งรู้สึกอึดอัดจนแทบระเบิด
เขาก็แค่เห็นรูปศพของซ่งเยว่ชิงในกลุ่มแชทเท่านั้นเองไม่ใช่เหรอ?
ทำไมต้องตามมาราวีกันขนาดนี้ด้วย!
จื่อซีโกรธจัดจนแผดเสียงก้องในใจ “ไปให้พ้น! ออกไปจากห้องฉันเดี๋ยวนี้!”
ความโกรธพุ่งทะลุขีดจำกัดทำให้เขาสะดุ้งตื่นขึ้นมาได้สำเร็จ ร่างกายเปียกชุ่มไปด้วยเหงื่อ เขามองไปยังประตูว่างเปล่าโดยไม่รู้ตัว ไฟทางเดินด้านนอกสลัวราง
ส่วนไฟในห้องนอนของเขาถูกปิดลงตั้งแต่เมื่อไหร่ไม่รู้…
ท่ามกลางความมืดมิด หัวใจของเขาเต้นรัวด้วยความหวาดกลัวโดยไม่มีสาเหตุ…
ซูจื่อซีสัมผัสได้ว่ามีบางอย่างกำลังเคลื่อนที่มาจากข้างนอก เข้ามาใกล้…
ใกล้ขึ้นเรื่อย ๆ ราวกับว่าอีกเพียงวินาทีเดียว มันจะปรากฏกายขึ้นตรงหน้าประตูอีกครั้ง!
จื่อซีกระโดดพรวดขึ้นจากเตียง กัดฟันวิ่งไปเปิดไฟจนสว่างจ้า และในจังหวะที่ความกล้ายังมีเหลืออยู่ เขาพุ่งตัวไปยังประตูห้อง รวบรวมลมหายใจแล้วโผล่หัวออกไปมองข้างนอกทันที!
