ู่เป่าจำต้องเดินออกไปพร้อมกับคุณพ่อ
จื่อซีมองพ่อลูกมหาภัยเดินลับสายตาไป เขาตั้งใจจะปิดประตูห้องหนีโลกภายนอก แต่เพิ่งสังเกตเห็นว่าบานประตูของเขาถูกคนรับใช้ยกออกไปซ่อมตั้งแต่เมื่อไหร่ไม่รู้!
ตอนนี้ห้องนอนของเขาจึงเปิดกว้างโล่งโจ้ง ใครอยากเข้าออกเมื่อไหร่ก็ได้
เขาทำปากเบะท่าทีไม่สบอารมณ์ แต่ก็ไม่อยากสนใจอีกแล้ว พวกนั้นอยากพังประตูห้องเขามานานแล้วไม่ใช่เหรอ? ตอนนี้สมใจอยากแล้วสินะ
เขาทิ้งตัวลงนอนบนเตียง ปกติเวลาแบบนี้เขาจะเข้าเกมเพื่อรับจ้างเป็นโค้ชสอนเล่นเกม คนอื่นอาจคิดว่าเขารักสนุกไปวัน ๆ แต่ความจริงเขากำลังหาเงิน เงินค่าเล่าเรียนตั้งแต่อนุบาลจนถึงประถม
ล้วนเป็นเงินที่เขาอดหลับอดนอนเก็บหอมรอมริบมาด้วยตัวเองทั้งสิ้น เขาไม่อยากใช้เงินตระกูลซูแม้แต่หยวนเดียว เพื่อที่จะได้ไม่ต้องติดค้างบุญคุณใคร
แต่คืนนี้เขากลับไม่มีอารมณ์ออนไลน์เลย จื่อซีนอนคิดวกไปวนมา พลิกตัวไปมาด้วยความพะวง จนกระทั่งเผลอหลับไปตอนไหนไม่ทราบได้
วูบ… ลมพัดแรงปะทะเข้าที่ช่องประตู
จื่อซีที่กำลังหลับลึกเริ่มรู้สึกแปลก ๆ เขารู้สึกเหมือนวิญญาณของตัวเองหลุดออกจากร่างแล้วลอยคว้างมองลงมายังห้องนอนของตัวเองจากมุมสูง ดูเหมือนมีใครบางคนเดินมาหยุดอยู่ตรงหน้าประตู มีเสียงผ้าเสียดสีกันดังแผ่วเบา… สวบ… สวบ…
เงาร่างหนึ่งปรากฏขึ้นที่กรอบประตู แสงไฟจากโถงทางเดินด้านนอกส่องให้เห็นเงาของเธอทอดยาวเข้ามาถึงเตียง จื่อซีรับรู้ถึงการมีอยู่ของสิ
