็นหน้าเธอทีไรฉันรู้สึกขยะแขยงทุกที!”
“อย่าคิดว่าฉันไม่รู้แผนตื้น ๆ ของเธอนะ แกล้งทำตัวน่าสงสารเพื่อให้ทุกคนต้องมาคอยตามใจเธอไปทั้งบ้านน่ะสิ ไปให้พ้น! มุกแบบนี้ใช้กับฉันไม่ได้ผลหรอก!”
ซูเป่าถูกด่าจนงงไปหมด เธอไม่ได้โต้ตอบอะไรเลย…
เธอแค่อยากเอายาไปให้เขาเท่านั้นเอง เธอไม่ได้ตั้งใจให้เรื่องราวเป็นแบบนั้น แต่ในช่วงสุดท้ายนั้น ด้ายแดงบนข้อมือของเธอกลับเรืองแสงขึ้นมา ทำให้เด็กน้อยกังวลว่าตัวเอง อาจจะเผลอใช้แรงมากไปตอนตบหน้าพี่ชาย
“ขอโทษนะ…” น้องสาววัยสี่ขวบตาเริ่มแดงก่ำ น้ำตาคลอเบ้า
ซูเหอเวิ่นโกรธจนเลือดขึ้นหน้า เขากระชากมือซู่เป่าให้เดินออกมา “ซู่เป่า กลับ! ปล่อยให้คนนิสัยเสียแบบนี้อยู่คนเดียวไปเถอะ เดี๋ยวก็ได้สำนึกเอง!”
เด็กน้อยเดินคอตก เหลียวหลังมองพี่ชายด้วยความเป็นห่วงตลอดทางจนถูกซูเหอเวิ่นลากพ้นประตูห้องไป
ซูจื่อซีอารมณ์บูดสุดขีด ความฝันนั้นมันสมจริงจนน่าขนลุก โดยเฉพาะความเจ็บตรงหน้าอกเหมือนถูกควักเนื้อออกไปจริง ๆ เขามีกำแพงในใจสูงลิ่ว และชินกับการอยู่ตัวคนเดียว
เขาไม่ต้องการความจริงใจจอมปลอม ซึ่งเขามองว่ามันเปราะบางเหมือนฟองสบู่ แค่แตะก็แตก…
ถ้าอย่างนั้นก็ไม่ต้องมาทำดีด้วยตั้งแต่แรกเสียยังดีกว่า
นอกประตู สมาชิกตระกูลซูที่ได้ยินเสียงเอะอะรีบวิ่งมาดู “เกิดอะไรขึ้นน่ะ?”
ซู่เป่ากำลังอ้าปากอธิบาย แต่เสียงจื่อซีก็ดังแทรกออกมา “เสียงดังน่ารำคาญชะมัด!”
ใบหน้าเด็กหนุ่มบึ้งตึง นึกอยากจะกระแ
