บทที่ 198 ความจริงแล้วพี่ชายจื่อซีเหงามากนะ
ซูจื่อหลินมองตามแผ่นหลังของลูกชายที่วิ่งตึงตังขึ้นบันไดไปด้วยความโมโหจนแทบหัวใจวาย คุณนายซูได้แต่ถอนหายใจยาว “ช่างเขาเถอะ เด็กคนนี้เสียคนไปแล้วจริง ๆ”
ย้อนกลับไปตอนที่เหวยหว่านยังอยู่ เธอไม่เคยดูแลลูกให้ดี และซ้ำร้ายกว่านั้นคือไม่ยอมให้คนอื่นเข้าไปยุ่งเกี่ยวด้วย ทุกครั้งที่คนในตระกูลซูพยายามช่วยอบรมสั่งสอน เธอมักคัดค้านหัวชนฝาและยืนกรานว่า “ลูกของฉัน ฉันสอนเองได้ พอโตขึ้นเขาก็จะดีขึ้นเองนั่นแหละ!”
“แต่ถ้าไม่ปลูกฝังให้ดีตั้งแต่เด็ก จะไปหวังให้เขาคิดได้ตอนโตมันจะเป็นไปได้ยังไง?”
ซู่เป่าที่นั่งฟังอยู่โพล่งถามขึ้นด้วยท่าทางเหมือนผู้ใหญ่ตัวน้อย “ไม่มีทางช่วยพี่เขาได้เลยเหรอคะ?”
ซูอิงเอ๋อร์เบะปากพลางนึกถึงอดีต “ลุงคนนี้นี่แหละ ตอนโกรธจัดเคยเอาท่อนไม้ไปฟาดเขาซะน่วมจนต้องเข้าโรงพยาบาล ขนาดนอนอยู่บนเตียงคนไข้เขายังไถมือถือเล่นเฉย แถมยังบอกลุงอีกว่า ‘ถ้าแน่จริงก็ตีให้ตายไปเลยสิ’ ดื้อขนาดไหนคิดดู”
ซูอี้เชินถอนหายใจสมทบ “จื่อซีมันเป็นพวกบัวใต้น้ำ พูดดีด้วยก็แล้ว ดุด่าก็แล้ว ไม่เคยเข้าหูเลยสักนิด ใช้วิธีไหนก็ไม่ได้ผลทั้งนั้น”
ซูโล่วเอ่ยเสริมด้วยน้ำเสียงเรื่อยเปื่อย “จะอายัดบัตรเครดิตเขาก็ไม่สะเทือนหรอกนะ เห็นว่าเขารับจ้างเป็นติวเตอร์สอนเล่นเกมหาเงินได้วันละเป็นพันหยวนเลยล่ะ”
ถ้าคำนวณดูแล้ว เดือนหนึ่งเขามีรายได้เข้ากระเป๋าตัวเองถึงสามหมื่นหยวนเลยทีเดีย
