ว
“ว้าว! พี่ชายเก่งจังเลยนะคะ!” ซู่เป่าตาโต
สำหรับคนตระกูลซู ในสายตาเศรษฐีที่ค่ากับข้าววันเดียวก็เกินสามหมื่นหยวนอย่างพวกเขา เงินจำนวนนี้มันไม่ได้ดูเก่งตรงไหนเลย แต่การที่เด็กคนหนึ่งทำตัวไร้ค่าไปวัน ๆ แบบนี้ต่างหากที่น่าเสียดาย
ทว่าในมุมมองของซู่เป่า พี่ชายคนนี้เก่งจริง ๆ อย่างน้อยเขาก็มีวิธีหาเลี้ยงตัวเองไม่ให้อดตาย แถมยังมีหัวคิดฉลาดอีกด้วย แต่ทำไมเขาถึงต้องต่อต้านครอบครัวขนาดนี้? เด็กน้อยรู้สึกสงสัยเหลือเกิน
คุณยายซูหันไปบอกมู่กุยฝาน “เธอไม่ต้องไปเสียเวลาจัดการเขาหรอก หลายปีมานี้เราลองมาทุกวิธีแล้ว พอกลับมาบ้านเขาก็ปิดประตูขังตัวเองอยู่ในห้อง แยกตัวออกจากทุกคน จะให้พวกเราพังประตูเข้าไปหรือไง…”
ถึงอย่างไรเขาก็เป็นหลานชายแท้ ๆ แม้นิสัยเสียแต่ก็ไม่ได้ทำผิดกฎหมายร้ายแรง ตระกูลซูจึงทำได้เพียงปล่อยเลยตามเลย
มู่กุยฝานก้มมองโทรศัพท์ เห็นแรงก์เกมของจื่อซีร่วงกราวไปอยู่ระดับบรอนซ์ ซึ่งเป็นระดับต่ำสุดของเกม จนไม่มีที่ให้ตกลงไปมากกว่านี้แล้ว เขาพอจะมีวิธีดัดนิสัยอยู่บ้าง เช่น ส่งไปฝึกในสนามรบจริงสัก 3-5 ปี รับรองว่าออกมาจะเป็นคนใหม่ทันที
แต่ก็นะ… เด็กตัวแค่นี้จะส่งไปสนามรบได้อย่างไร และลึก ๆ แล้วเขาก็ไม่อยากใช้วิธีรุนแรงที่เขาเคยประสบพบเจอตอนเด็ก ๆ กับใครอีก
“ดูท่าทีต่อไปเถอะ” ซูอีเฉินสรุปบทสนทนาจบมื้ออาหาร
ภารกิจบุกห้องพี่ชาย
หลังอาหารค่ำ ซู่เป่าถือสมุดวาดรูปเล่มโปรด โดยมีซูเหอเวิ่นถือสมุด
