คณิตศาสตร์เดินตามมาติด ๆ ทั้งคู่มายืนหยุดอยู่หน้าห้องของซูจื่อซี
ซูเหอเวิ่นบ่นอย่างเบื่อหน่าย “จะไปหาเขาทำไม ปล่อยให้เขาอยู่คนเดียวไปเถอะน่า”
ซู่เป่าส่ายหน้า “หนูรู้สึกว่าพี่จื่อซีจริง ๆ แล้วเขาเหงามากนะคะ”
ในบ้านนี้ดูเหมือนไม่มีใครเชื่อใจหรือยอมรับในสิ่งที่เขาทำได้เลยสักคน…
ซูเหอเวิ่นไม่เห็นด้วยแต่ก็ขัดน้องสาวไม่ได้ ซู่เป่าเริ่มเคาะประตูห้อง
ไม่มีเสียงตอบรับจากด้านใน ยัยหนูจึงค่อย ๆ ผลักประตูให้เปิดเป็นช่องเล็ก ๆ แล้วโผล่หัวเข้าไป “พี่จื่อซีคะ… หนูเข้าไปนะ!”
จื่อซีกำลังเคร่งเครียดกับการปั่นคะแนนไอดีใหม่ แต่พอเห็นหน้าซู่เป่าโผล่เข้ามาเขาก็ตกใจจนหงายหลังตกจากเก้าอี้!
เขาจำได้ว่าล็อกประตูห้องไว้แน่นหนาแล้วนี่นา ยัยเด็กนี่เข้ามาได้ยังไง!?
“เธอ…” จื่อซีชี้หน้าพลางโวยวาย “ออกไปเลยนะ! แล้วปิดประตูให้ฉันด้วย!”
ซู่เป่ากะพริบตาปริบ ๆ มองกรอบประตูด้วยสีหน้าลำบากใจ “พี่คะ… คือมันอาจจะปิดไม่ได้แล้วล่ะค่ะ พอดีหนูถอดประตูออกมาโดยไม่ได้ตั้งใจ…”
จื่อซีหัวเราะเหยียด “ถอดประตูเนี่ยนะ? อย่างเธอกะ…”
เขาลุกเดินไปหมายจะกระแทกประตูประชด ทว่าก็ต้องอ้าปากค้างเมื่อพบว่าบานประตูมันหลุดออกมาจริง ๆ! โดยมีซู่เป่าชูมือสองข้างยกที่จับประตูไว้เหนือหัว
เนื่องจากน้องสาวยังตัวเล็ก เมื่อเธอยกประตูขึ้น มือของเธอจะพอดีกับระดับลูกบิดพอดี เมื่อกี้เขาเลยไม่ทันสังเกตว่าเธอกำลังยกประตูทั้งบานค้างไว้!
“เธอ…” จื่อซีช็อกตาตั้ง
