สียงเนิบนาบ
ซูจื่อซีชะงักกึกจนแทบสำลักน้ำลายตัวเอง มู่กุยฝานจ้องมองเขาด้วยสายตาเย็นเยียบ “ฉันไม่ชอบให้ใครมาดูถูกอาหารที่ฉันตั้งใจทำ… มานี่สิ อาหารสองจานนี้ฉันเตรียมไว้ให้เธอโดยเฉพาะ กินให้หมดซะ”
จื่อซีหน้าเริ่มซีด
“อ้อ… ลืมไปว่ามันเค็มใช่ไหม?” มู่กุยฝานหันไปทางแม่บ้าน “ป้าอู๋ครับ รบกวนช่วยยกอ่างน้ำสะอาดมาวางตรงนี้ให้อ่างหนึ่งสิครับ”
“คะ… คุณจะเอาน้ำทั้งอ่างมาทำอะไร” จื่อซีรู้สึกคอแห้งผาก
“ก็เอามาให้เธอล้างอาหารก่อนกินไงล่ะ จะได้ไม่เค็ม” มู่กุยฝานฉีกยิ้ม
ซูจื่อซีแค่นหัวเราะเย็นชาในลำคอ ความโกรธพุ่งพล่านจนหน้ามืด คนนอกอย่างมู่กุยฝานมีสิทธิ์อะไรมาสั่งสอนเขา! ตั้งแต่เมื่อไหร่กันที่ตระกูลซูยอมให้คนนอกมาวางอำนาจบาตรใหญ่แบบนี้ ทั้งพ่อ ทั้งปู่และย่าของเขายังนั่งเงียบ แล้วตาลุงนี่คิดว่าตัวเองเป็นใคร!
ในจังหวะที่จื่อซีเตรียมจะอาละวาดพลิกโต๊ะแล้วเดินหนีออกไปให้รู้แล้วรู้รอด มู่กุยฝานกลับทำหน้านิ่งหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาเปิดแอปพลิเคชันหนึ่ง ทันใดนั้นเสียงที่คุ้นหูดังขึ้น “TiMi~”
“คุณพ่อคะ คืออะไรเหรอ?” ซู่เป่าตาโตรีบขยับเข้าไปเกาะขอบโต๊ะดูคุณพ่อเล่นเกมทันที
“พวกนี้คือฮีโร่ลูก เราสามารถเลือกตัวที่ชอบมาสู้ได้” มู่กุยฝานตอบอย่างใจเย็น
“แล้วคุณพ่อชอบตัวไหนคะ?” ซู่เป่าถามด้วยความสงสัย
“อืม… พ่อชอบเจินจีน่ะ”
ซู่เป่าจ้องมองตัวละครสาวสวยในหน้าจอ “ทำไมล่ะคะ?”
“เพราะว่าเจินจีถอนผักเก่งมากไงลูก” มู่กุยฝานตอบห
