องหน้าท้องอันอุดมสมบูรณ์ของลุงถังแล้วส่ายหน้า “คุณลุงถังคะ หนูว่าลุงนั่งยอง ๆ ไม่ลงหรอกค่ะ”
ถังเถียนเถียนสะอึกไปเล็กน้อย คำพูดนั้นเจ็บจี๊ดแต่เถียงไม่ออก
เขาไม่ยอมแพ้ พยายามออกแรงย่อตัวลงพิสูจน์ให้เด็กน้อยเห็น ทว่าผลที่ได้คือเสียง แป๊ะ! กระดุมตรงหน้าท้องทนแรงดันไม่ไหวจนกระเด็นหลุดออกมาเม็ดหนึ่ง มันพุ่งพืดผ่านอากาศไปกระแทกเข้ากับเสี่ยวอู่พอดีเป๊ะ!
“ฆ่านกแล้ว! มีคนจะฆ่านก! ช่วยด้วย—!!” เจ้านกแก้วสะดุ้งสุดตัวแผดเสียงลั่น
มันโวยวายพลางบินหนีไปทางระเบียง ส่วนคุณปู่เต่าที่เพิ่งจะมาถึงหน้าประตูทางเดินก็ถูกเสี่ยวอู่ใช้กรงเล็บเหยียบหัวเข้าให้อีกข้าง
หอพักโรงเรียนมัธยมแห่งหนึ่ง ณ เมืองหนานเฉิง
ค่ำคืนนี้เป็นช่วงหยุดยาวเทศกาลตวนอู๋ นักเรียนส่วนใหญ่ต่างพากันร่าเริงเหมือนนกที่ถูกปล่อยออกจากกรง รีบหิ้วกระเป๋ากลับบ้านกันไปเกือบหมด เหลือเพียงนักเรียนส่วนน้อยยังคงพักอยู่ในโรงเรียน
เวลาล่วงเลยไปจนถึงสี่ทุ่ม บรรยากาศรอบข้างเงียบสงัดไร้สุ้มเสียง ก่อนเวลาปิดไฟเพียงห้านาที นักเรียนที่เหลืออยู่ต่างก็ขึ้นเตียงเตรียมตัวเข้านอนกันหมดแล้ว เมื่อเสียงสัญญาณปิดไฟดังขึ้น แสงไฟริบหรี่ทั้งตึกหอพักก็พลันจมดิ่งลงสู่ความมืดมิด
ยามรักษาความปลอดภัยเดินตรวจตราตามระเบียบจนครบสองรอบ เมื่อใกล้ถึงเที่ยงคืนพวกเขาก็กลับไปเตรียมส่งกะเปลี่ยนเวร
ทว่าในเวลานั้นเอง… ห้องหนึ่งบนชั้นสี่ของหอพักหญิงกลับปรากฏแสงสีแดงสลัวเรืองรองขึ้นมา ด
