แผดเสียงเจื้อยแจ้วป่วนประสาททันที “ฟังให้ดีนะจ๊ะ! ห้องนี้ไม่ได้มีแค่สองคนนะจ๊ะ มีสี่คน! อะไรนะ? ยี่สิบสี่คนเหรอ? ไม่ใช่ ๆ สี่คนต่างหาก! อ้าว… ไหงกลายเป็นเจ็ดสิบสี่หม้อเงินไปได้ล่ะเนี่ย!?”
นกตัวนี้มันพูดเรื่องอะไรของมันนะ?
ซูโล่วพยายามอ้าปากบอกถังเถียนเถียนว่าไม่ต้องลำบากเรื่องปลาหรอก เพราะเหยื่อล่ออย่างเขานั้น ทำหน้าที่ได้ดีเกินคาดไปแล้ว!
ทว่ายังไม่ทันได้พูดอะไร มือเย็นเฉียบของวิญญาณสาวก็ไล้ผ่านไหล่ของเขาลงมาอย่างเชื่องช้า ก่อนโอบรัดหน้าอกของเขาไว้แน่นจากทางด้านหลัง
ไอเย็นเยียบแผ่ซ่านทะลุผ่านเสื้อเชิ้ตไหมสีดำจนซูโล่วรู้สึกเหมือนหัวใจกำลังหยุดเต้น
เธอหัวเราะคิกคักด้วยน้ำเสียงวิปริตชวนขนลุกอยู่ข้างหู “โอ้ววว~ ที่แท้พี่ชายกำลังเล่นตกปลาอยู่เหรอคะ?”
“พี่ชายขา… ปลาที่พี่กำลังตามล่าอยู่เนี่ย… คือหนูใช่ไหมคะ?”
สิ้นเสียงกระซิบ เจี่ยวเจียวก็อ้าปากกว้างจนกรามแทบหลุด เผยให้เห็นลำคอเต็มไปด้วยเลือดสีคล้ำไหลทะลักออกมา เธอหมายฝังคมเขี้ยวลงบนบ่าของดาราหนุ่มในดวงใจ!
ซูโล่วตาเหลือกค้าง เขารับรู้ได้ถึงอันตรายนั้นมาประชิดตัวจนลืมวิธีหายใจไปชั่วขณะ
“คุณลุงสี่คะ หลบไปค่ะ!” เสียงใสของซู่เป่าดังขัดจังหวะขึ้นมาทันควัน ยัยหนูไม่ได้ดูตื่นตระหนกเลยสักนิด แต่มือน้อย ๆ กลับเริ่มขยับเตรียมจัดการกับปลาตัวใหญ่ที่ติดเบ็ดแน่นจนดิ้นไม่หลุดตัวนี้!
