นูข้างล่างดีล่ะคะ? จะได้ไม่มีใครมาแย่งพี่ไปจากหนูได้อีก… ฮิ ๆ”
ซูโล่วหันไปสบตาซู่เป่าด้วยสายตาสิ้นหวัง
หนูจะไม่ทำอะไรหน่อยเหรอ?? ช่วยลุงทีเถอะ!!
ซู่เป่านั่งยอง ๆ อยู่บนพื้น เธอเปิดกระเป๋าปล่อยเสี่ยวอู่ออกมา เจ้านกแก้วสะบัดขนจนตั้งชัน ก่อนแผดเสียงแหลมเลียนแบบคำพูดที่น่าหมั่นไส้โดยไร้ที่ติ
“พี่ชายขาาา~ ซื้ออมยิ้มให้หนูหน่อย แฟนพี่จะโกรธไหมคะ? พี่ชายขาาา!! เรากินอมยิ้มอันเดียวกัน แฟนพี่รู้จะหึงหรือเปล่าน้า? โอ๊ะโอ! แฟนพี่จะตบหนูไหมคะ? แฟนพี่น่ากลัวจังเลย… ไม่เหมือนหนูที่มีแต่ความหวังดีให้พี่ชายคนเดียววว~”
เจ้านกนี่มัน… ช่างพูดช่างจาจริงจังนะ!
“คุณลุงสี่ไม่ต้องกลัวนะคะ ซู่เป่าเก่งมาก! หนูจะปกป้องลุงสี่เอง!” ซู่เป่าเห็นลุงหน้าถอดสีก็รีบปลอบ
ซูโล่วชะงักไปเล็กน้อย เขามองดวงตากลมโตแสนบริสุทธิ์ของเจ้าตัวเล็กวัยสี่ขวบตรงหน้า แม้เธอตัวนิดเดียว แต่กลับแผ่ซ่านความรู้สึก ทำให้เขาอุ่นใจได้อย่างน่าประหลาด หัวใจที่เคยสั่นไหวเริ่มสงบลง และขนแขนลุกชันก็ค่อย ๆ เรียบลงไปเอง
ในจังหวะที่ซูโล่วกำลังทำใจดีสู้เสือ เสียงเคาะประตูก็ดังขึ้น ตึก ตึก ตึก! ทำให้ขวัญที่เพิ่งจะเข้าร่างกระเจิดกระเจิงไปอีกรอบจนมือไม้สั่นพั่บ ๆ
ถังเถียนเถียนโผล่หัวยิ้มแฉ่งเข้ามาทางประตู “อยู่นี่กันเองเหรอเนี่ย! คุณหนูซู่เป่าครับ ไม่ไปตกปลาแล้วเหรอ? ผมเตรียมทุกอย่างไว้พร้อมแล้วนะ ไปกันเถอะ!”
เสี่ยวอู่เห็นคนเข้ามาใหม่ก็รีบขยับปีก อ้าปาก
