บทที่ 190 ความจริงของจดหมายลาตาย
แม่ของเจี่ยวเจียวยังคงร้องห่มร้องไห้ขู่จะฆ่าตัวตายเพื่อเรียกเงินชดเชย ใครเห็นก็ดูออกว่าถ้าตระกูลซูไม่ยอมจ่ายเงิน เรื่องนี้คงไม่จบง่าย ๆ แน่
ทว่าในขณะที่ฝูงชนกำลังเดือดดาล คนเป็นแม่ที่เพิ่งแกล้งเป็นลมกลับกรีดร้องลั่น และถีบขาถอยหลังหนีอย่างลนลาน
“อย่า… อย่าเข้ามานะ!” ใบหน้าของเธอซีดเผือด เต็มไปด้วยความหวาดกลัวสุดขีด
ทุกคนที่มุงอยู่ต่างงุนงง เพราะตรงหน้าเธอมีเพียงความว่างเปล่า!
ซู่เป่าซึ่งอยู่ในอ้อมกอดของซูโล่วมองลงมาจากที่สูง เธอเม้มริมฝีปากพลางเอ่ยถามด้วยน้ำเสียงใสซื่อ “นั่นไม่ใช่ลูกสาวของคุณเหรอคะ? แล้วทำไมคุณถึงกลัวล่ะ?”
พวกญาติ ๆ ที่มาประท้วงต่างคิดว่าแม่เจี่ยวเจียวคงรักลูกมากจนเสียสติไปแล้ว แต่ความจริงมีเพียงแม่เจี่ยวเจียวเท่านั้นที่เห็น…
เห็นเจี่ยวเจียวในชุดแต่งงานสีแดง ยืนจ้องหน้าเธอด้วยแววตาอาฆาต!
“เจี่ยวเจียว… เจี่ยวเจียว…” แม่เด็กสาวละล่ำละลัก ร่างกายสั่นเทิ้ม
พวกป้า ๆ รีบตีหน้าเศร้า “โถ่… แม่เจี่ยวเจียวคงสะเทือนใจจนสติฟั่นเฟือนไปแล้ว แย่แล้ว! รีบพาไปโรงพยาบาลเร็ว ตระกูลซูต้องรับผิดชอบเรื่องนี้ด้วยนะ!” พวกญาติเริ่มวางแผนขูดรีดค่ารักษาพยาบาลเพิ่ม พร้อมกับนึกชมในใจว่า ‘แม่เจี่ยวเจี่ยวนี่แสดงได้สมบทบาทจริง ๆ!’
แต่ความจริงคือ แม่เจี่ยวเจียวกำลังจะหัวใจวายตายจริง ๆ เพราะวิญญาณเจี่ยวเจียวกำลังโน้มตัวลงมาประชิดใบหน้าพลางกระซิบเสียงแหบพร่า “แม่คะ…