อีกฝ่ายน่าจะเป็นป้ารอง รีบถามว่าเกิดอะไรขึ้น แม่เจี่ยวเจียวร้องไห้เล่าอยู่หลายนาที ระหว่างนั้นมีเสียงคนอื่นพูดแทรกเป็นระยะ พร้อมกับคำอธิบายเหตุการณ์อย่างขาด ๆ หาย ๆ
“ในจดหมายลาตาย เจี่ยวเจียวบอกว่าถ้าสวมชุดแต่งงานตอนเที่ยงคืน จุดเทียน เขียนชื่อคนรัก… หลังจากตายไปจะได้อยู่เคียงข้างเขาตลอดไป…”
“ใครสอนเรื่องบ้าๆ แบบนี้! แล้วฝ่ายชายล่ะ ต้องให้เขารับผิดชอบ!” เสียงป้าสะใภ้แทรกขึ้นมาด้วยน้ำโห
“จะรับผิดชอบยังไง?” เสียงพ่อเจี่ยวเจียวดังขึ้นมาเบา ๆ
“ในจดหมายเขียนชัดว่าลูกทำเอง หาวิธีจากอินเทอร์เน็ต ฝ่ายชายไม่รู้จักลูกเราด้วยซ้ำ…”
จากนั้นคือบทสนทนาอันน่าขยะแขยงเกี่ยวกับการหลอกเงิน พวกเขาคุยกันว่าเลี้ยงลูกมาจนโตเสียเงินไปตั้งเท่าไหร่ ลูกสาวเอาเงินไปเปย์ดาราเดือนละหลายพัน รวม ๆ แล้วก็หลายแสน จะปล่อยให้เสียทั้งคนทั้งเงินได้ยังไง?
“ลูกกระโดดตึกเพราะชอบซูโล่ว มันก็ต้องเกี่ยวกับซูโล่วสิ! อย่างน้อยต้องเรียกค่าชดเชยสักสิบล้านร้อยล้าน ไม่อย่างนั้นเรื่องนี้ไม่จบ!”
ไฟล์เสียงจบลงแค่นั้น…
ทิ้งให้พ่อ แม่ และเหล่าญาติยืนแข็งทื่อเป็นหินท่ามกลางสายตาประณามของสื่อมวลชน และคนนับร้อยที่เฝ้าดูอยู่
ไม่มีใครรู้ว่าโทรศัพท์มันเปิดขึ้นมาเองได้ยังไง…
แต่นี่คือ “ความจริง” ที่ตบหน้าคนไร้ยางอายได้อย่างเจ็บแสบที่สุด!
บรรยากาศโดยรอบพลันเงียบสงัดลง ความเย็นเยียบแล่นพล่านไปตามกระดูกสันหลังของกลุ่มก่อเรื่องจนทุกคนต่างหดคอด้วยค
