บทที่ 187 ตรรกะป่วย ๆ ที่แม้แต่หมาก็ยังไม่กิน
เจ้าหน้าที่พยาบาลในสถานกักกันรีบกุลีกุจอเข้ามาเมื่อเห็นหลินเสวี่ยอิงล้มฟุบลงไปนอนน้ำลายฟูมปาก แพทย์ประจำเรือนจำถูกตามตัวด่วนเพื่อมาตรวจดูอาการ
ทว่าหลังจากการตรวจอย่างละเอียด หมอถึงกับต้องกุมขมับ
“ไม่พบความผิดปกติใด ๆ หัวใจปกติ ซีทีสมองปกติ ตรวจเลือดก็ปกติ… ทุกอย่างปกติหมด”
แล้วทำไมถึงได้นอนตาเหลือก น้ำลายฟูมปากไม่หยุดขนาดนี้?
บรรดาผู้คุมมองหน้ากันครู่หนึ่งก็เริ่มถึงบางอ้อ คนหนึ่งยิ้มเหยียดพลางเอ่ย “แกล้งบ้าเพื่อเลี่ยงความรับผิดชอบอีกล่ะสิ? คราวก่อนฉันก็เพิ่งจับได้คนหนึ่ง แกล้งความจำเสื่อมต่อหน้าต่อตา”
เมื่อผลสรุปออกมาว่าเป็นการแกล้งป่วยเพื่อหนีคดี เจ้าหน้าที่จึงจัดการปลุกเธอให้ฟื้นด้วยวิธีการเด็ดขาด ก่อนลากตัวเธอกลับเข้าห้องขังโดยไม่สนใจเสียงคร่ำครวญ
หลินเสวี่ยอิงรู้สึกเหมือนตายทั้งเป็น เธอพยายามประท้วง แต่กลับพบว่าตอนนี้ใบหน้าของเธอเบี้ยวผิดรูปจนพูดไม่เป็นภาษา และคนรอบข้างต่างคิดว่าเธอแสดงละครได้สมจริงขึ้นกว่าเดิม
เธอน่าสงสารขนาดนี้… ทำไมไม่มีใครเห็นใจเลย?
ไม่มีใครมองเห็นเลยว่า ในขณะนั้นมีผีสาวตนหนึ่งนอนคร่อมร่างหลินเสวี่ยอิงอยู่ พร้อมกับก่นด่าแช่งชักหักกระดูก และถ่มน้ำลายใส่ด้วยความขยะแขยง
“แม่งเอ๊ย! ในสมองนังคนนี้มีแต่เรื่องความรักเน่า ๆ จนฉันคลื่นไส้จะตายอยู่แล้ว!”
ผีสาวรู้สึกว่าตนเองคงโชคร้ายมาแปดชาติถึงได้มาเจอคนอย่างหลินเสวี่ยอิง
