บทที่ 186 มีชีวิตอยู่ต่อได้ไม่เกินครึ่งตอน
ทุกคนถูกใส่กุญแจมือพาตัวไปอย่างกับฝันร้าย เสียงร้องโวยวายดังระงมไปทั่วบริเวณ โดยเฉพาะแม่ของเด็กสาวที่กระโดดตึกซึ่งกำลังคร่ำครวญแทบขาดใจ
“ตำรวจทำร้ายประชาชน!” เธอแผดเสียงตะโกน “ช่วยด้วย! มีตำรวจลวนลามฉัน อื้อ ๆ!”
หลังจากนั้นเสียงก็เงียบกริบลงทันที คาดว่าคงถูกเจ้าหน้าที่จัดการยัดผ้าอุดปากไปตามระเบียบ
ลุงเนี่ย ยื่นมือขึ้นจัดเนกไทบนลำคอให้เข้าที่ด้วยท่าทางสุขุม ก่อนหมุนตัวเดินกลับเข้าสู่คฤหาสน์ด้วยย่างก้าวที่มั่นคง สง่างามราวกับว่าเหตุการณ์ชุลมุนเมื่อครู่ไม่เคยเกิดขึ้น
ในตอนนั้นเอง โทรศัพท์ในกระเป๋าเสื้อก็สั่นเตือน เขาฟังปลายสายอยู่ครู่หนึ่ง จึงเอ่ยด้วยความประหลาดใจ “เป็นเธอเองเหรอ?”
ปลายสายคือซูอีเฉินเอ่ยด้วยเสียงเรียบ “ผมส่งข้อมูลต้นตอให้แล้ว”
“รับทราบครับ ผมจะจัดการให้เรียบร้อย” ลุงเนี่ยตอบรับ
เมื่อวางสาย ลุงเนี่ยเปิดดูข้อมูลในโทรศัพท์แล้วถึงกับพูดไม่ออก จากเดิมที่เขาไม่เคยคาดคิดเลยว่าที่อยู่ส่วนตัวของตระกูลซูจะหลุดรอดออกไปได้ ที่แท้ก็มาจากน้ำมือของผู้หญิงคนนั้น…
คนที่เขาเคยคิดว่าแค่ขับไล่ไปก็น่าจะเพียงพอแล้ว
หลินเสวี่ยอิง!
ผู้หญิงที่น่ารำคาญดุจแมลงหวี่คนนี้ยังไม่สิ้นฤทธิ์อีกหรือ?
ลุงเนี่ยไม่อยากเห็นหน้าเธอให้เสียสายตาอีกต่อไป เขาจึงต่อสายออกไปหาใครบางคนทันที
“ฮัลโหล… ช่วยจัดการคนคนหนึ่งให้ที ผมส่งพิกัดไปให้แล้ว… อะไรนะ? ฆ่าทิ้งงั้นหรือ? อย
