ิงน่า หลินเสวี่ยอิงโดนจับเพราะเรื่องผิดกฎหมายงั้นเหรอ?”
“เหลือเชื่อจริง ๆ ยัยนั่นทำตัวใสซื่อทุกวันจนฉันอึดอัดแทน แต่นาน ๆ ไปฉันก็เกือบเชื่อแล้วนะว่าหล่อนไร้เดียงสาจริง ๆ…”
“ไร้เดียงสาอะไรกัน! หล่อนจ้องจับผู้ชายทุกคนที่ขวางหน้า คราวนี้โดนจับเรื่องอะไร… ฉันว่าคงหนีไม่พ้นเรื่องรับจ้างทำงานล่วงเวลาบนเตียงแน่ ๆ”
“ในที่สุดก็โดนลากตัวไปซักที! ฉันล่ะเบื่อที่ต้องทนเห็นหน้ายัยนี่ทุกวัน แค่ใช้ไปซื้อผักไม่กี่กิโลฯ ก็ทำเป็นตาแดง กัดริมฝีปากสั่นระริก บีบน้ำตาทำตัวเป็นนางเอกผู้น่าสงสารอยู่นั่นแหละ”
“เธอมันพวกชอบแสดงละครตลอดเวลาจริง ๆ ” พนักงานคนหนึ่งเบะปากไล่หลัง
ในอีกด้านหนึ่ง หลินเสวี่ยอิงถูกกดหัวยัดเข้าไปในรถยนต์สีดำสนิท เธอพยายามดิ้นรนพลางละล่ำละลักบอก “พี่ชายทั้งสองคะ พวกคุณกำลังเข้าใจผิดหรือเปล่า? จับฉันทำไม ฉันยังไม่ได้ทำอะไรผิดเลยนะคะ!”
ชายชุดดำไม่ตอบคำถาม แต่ชูเอกสารฉบับหนึ่งขึ้นมาตรงหน้าเธอ “คุณคือผู้ต้องสงสัยในข้อหาจำหน่ายข้อมูลส่วนบุคคลของผู้อื่น การกระทำของคุณส่งผลกระทบเป็นวงกว้างและมีลักษณะร้ายแรง ตอนนี้ฝ่ายกฎหมายตระกูลซูได้ดำเนินการฟ้องร้องคุณอย่างเป็นทางการแล้ว!”
หลินเสวี่ยอิงอึ้งไปครู่ใหญ่ สมองอันน้อยนิดประมวลผลไม่ทัน
เดี๋ยวสิ… ขั้นตอนการฟ้องร้องมันควรยืดเยื้อกว่านี้ไม่ใช่เหรอ ทำไมมันถึงรวดเร็วปานสายฟ้าแลบแบบนี้!
ความจริงอันโหดร้ายถาโถมเข้าใส่จนเธอแทบตั้งตัวไม่ติด เธอถูกพาตัวไปยั
