บทที่ 184 ลูบหัวเจ้าตูบ เรื่องร้ายกลายเป็นดี
ซูโล่วนวดหว่างคิ้วด้วยท่าทางอ่อนล้า “ไม่ใช่เรื่องบ๊ะจ่างอะไรนั่นหรอก ลุงพูดถึงผีผู้หญิง… เมื่อคืนตอนหนูเล่าเรื่องผีให้ฟัง หลังจากนั้นลุงก็เจอเข้าจริง ๆ”
ซู่เป่าเอียงคอมองพื้นที่ว่างเปล่าข้างกายเขาด้วยความสงสัย “ไม่เห็นมีผีพี่สาวเลยนี่นา!”
ทว่าในสายตาของเด็กน้อย ลุงสี่ของเธอกลับมีกลิ่นอายความเย็นเยือกน่าขนลุกแผ่ออกมาจาง ๆ
“หลานมองไม่เห็นก็ปกติ ผีมันอยู่ตรง…” ซูโล่วรีบสำทับและกำลังชี้นิ้วไปยังข้างตัว แต่แล้วก็ต้องชะงักเมื่อพบว่าร่างของผีสาวตนนั้นเลือนหายไปอย่างไร้ร่องรอย
ซูโล่วตกใจจนต้องกวาดสายตามองไปทั่วห้อง ทั้งซ้ายขวาหน้าหลัง แต่กลับไม่พบรอยเท้าหรือแม้แต่เงา
หนีไปแล้วเหรอ?
จี้ฉางรีบออกไปสำรวจโดยรอบทันที เพียงครู่เดียวเขาก็กลับเข้ามาพร้อมเอ่ยเสียงเข้ม “น่าจะหนีไปแล้วล่ะ แถมยังหนีไปไวมากด้วย”
“ลุงของเธอโดนพลังหยินเข้าแทรกด้วย สิ่งที่เจอน่าจะเป็นวิญญาณอาฆาต” เขามองซูโล่วด้วยสายตาพินิจ
“แล้วเราต้องทำยังไงกันดีคะ?” ซู่เป่าเงยหน้าถาม
จี้ฉางนิ่งไปครู่หนึ่ง สายตาไหววูบราวกับมีเลศนัย…
จะทำอย่างไรดีน่ะหรือ? ในเมื่อวิญญาณอาฆาตตนนั้นหมายตาซูโล่วไว้แล้ว ก็คงต้องใช้เขาเป็นเหยื่อล่อเพื่อให้จับยัยผีสาวนั่นได้ง่ายที่สุดน่ะสิ
ซู่เป่าปีนขึ้นไปยืนบนขอบเตียง จนระดับความสูงของเธอพอดีกับหน้าอกของซูโล่ว
“คุณลุงสี่คะ ก้มหัวลงมาหน่อยค่ะ” เธอยืดตัวขึ้นสุดแรง พยาย
