ามยื่นมือเล็ก ๆ ออกไปให้ถึงตัวเขา
ซูโล่วโน้มตัวลงตามสัญชาตญาณ
ฝ่ามือนุ่มนิ่มของซู่เป่าแตะลงบนศีรษะของเขาเบา ๆ พร้อมกับพึมพำคาถาประหลาด “ลูบหัวสุนัข เรื่องร้ายกลายเป็นดี ไม่ต้องมีเรื่องให้กังวล”
จากนั้นฝ่ามือนุ่มนิ่มของเธอก็เริ่มลูบไล้อย่างแผ่วเบา จากกลุ่มผมลงมายังบ่ากว้าง ก่อนลากผ่านไปจนถึงขาของเขาพร้อมพึมพำเสียงใส “ลูบขาสุนัข เดินทางราบรื่น ปลอดภัยทุกเส้นทาง!”
ในวินาทีนั้นเอง พลังงานชั่วร้ายที่มองไม่เห็นก็ถูกปัดเป่าจนสลายหายไป ซูโล่วรู้สึกว่าร่างกายเบาหวิวขึ้นอย่างประหลาด ความว้าวุ่นใจค่อย ๆ มลายหายไปจนหมดสิ้น
“ใครสอนหนูพูดแบบนี้เนี่ย?” เขากระตุกมุมปากพลางถามเสียงอ่อย
ซู่เป่าชี้ไปที่ว่างข้างตัวแล้วสารภาพตามตรง “อาจารย์ของหนูไงคะ!”
ซูโล่วเคยได้ยินพี่ใหญ่เล่าเรื่องนี้ให้ฟังอยู่เหมือนกัน ว่าซู่เป่ามักบอกว่ามีอาจารย์อยู่ข้างกายตลอดเวลา บางทีอาจเป็นเพราะเธอถูกทารุณกรรมมานาน จนต้องจินตนาการถึงใครบางคนขึ้นมาเพื่อปกป้องตัวเอง
แต่ลึก ๆ เขาก็แอบคิดว่า หรืออาจารย์คนนี้จะมีตัวตนอยู่จริง ๆ
ไม่เช่นนั้นซู่เป่าจะรู้เบอร์โทรศัพท์ส่วนตัวของซูอี้เชินได้อย่างไร?
ถึงอย่างนั้น ตอนแรกซูโล่วก็ยังไม่ปักใจเชื่อ เขาคิดว่าหลานสาวน่าจะมีปัญหาทางจิต จนถึงขั้นทะเลาะกับซูอีเฉินที่หมกมุ่นอยู่แต่กับการงานจนไม่ยอมพาเธอไปหาหมอ…
แต่ในตอนนี้…
ซูโล่วทำท่าจะขยับกรอบแว่นตามความเคยชิน ทว่ากลับพบว่าตนเองไม่ได้สวมมันอยู่
ซู
