บทที่ 183 เมื่อซูเปอร์สตาร์เจอดี
ซู่อวี่ลืมตาขึ้นมา รูม่านตาหดวูบในทันที ข้างกายเขามีหญิงสาวคนหนึ่งนอนอยู่ตั้งแต่เมื่อไหร่ก็ไม่ทราบ ใบหน้าของเธอซีดเผือดขาวโพลนจนดูผิดธรรมชาติ ดวงตาคู่นั้นจ้องมองเขาไม่กะพริบ มือเรียวซีดถือวิสาสะหยิบปอยผมมาเขี่ยไล้บนใบหน้าของเขา
เมื่อเห็นว่าเขาตื่นแล้ว เธอก็ขยับยิ้มอ่อนโยนชวนให้ขนลุกซู่ “คุณตื่นแล้วเหรอคะ”
ซูโล่วดีดตัวลุกขึ้นจากเตียงราวกับติดสปริง ชีวิตนี้เขาไม่เคยเสียอาการขนาดนี้มาก่อนเลย!
“คุณเป็นใคร?!” เขาตวาดเสียงลั่น
แม้จะขวัญเสีย แต่ในหัวเขาก็ยังไม่ได้คิดไปถึงเรื่องลี้ลับ
เขามีแฟนคลับประเภทชอบสะกดรอยมักตามราวีอยู่ไม่น้อย บางครั้งพักโรงแรมกลางดึกก็ได้ยินเสียงงัดแงะประตูห้องพัก เรื่องพวกนี้เขาเจอจนชินชา
ทว่าประเภทที่แอบงัดเข้ามาเงียบเชียบจนไม่มีใครรู้ แล้วยังกล้าขึ้นมานอนเบียดข้างตัวเขาแบบนี้…
นี่เป็นคนแรก!
พอนึกถึงความจริงข้อนี้ ความสยองก็แล่นริ้วขึ้นมาทันที
ผีสาวค่อย ๆ คลานขึ้นมาจากเตียง เธอจัดการดึงสาบเสื้อลงเผยให้เห็นไหล่กลมมน พลางเอ่ยอย่างเอียงอาย “พี่คะ คืนฤดูใบไม้ผลิแม้เพียงชั่วครู่ก็มีค่าถึงพันทอง คืนนี้… ฉันเป็นของพี่นะ~”
“ออกไป!” เขาพยายามสะกดกลั้นความรู้สึกขยะแขยงจนถึงขีดสุด ก่อนสั่งเสียงเย็นชา
ผีสาวลุกขึ้นยืนด้วยท่าทางน้อยเนื้อต่ำใจ ใบหน้าเศร้าสร้อยคล้ายจะร้องไห้
“พี่คะ ฉันไม่ดีตรงไหนเหรอ?” เธอกระซิบเสียงสั่น “เพื่อพี่… ฉันถึงกับยอมตา
