บทที่ 182 พักโรงแรม ต้องนอนตรงกลางเตียง
หลังจากซู่เป่าและมู่กุยฝานจากไป ชางชิงเป่ยก็กลายเป็นคนว่านอนสอนง่ายขึ้นอย่างผิดหูผิดตา เขาตอบทุกคำถาม กินอาหารตรงเวลา และแสดงท่าทีสำนึกผิดดีเยี่ยม จนกระทั่งถึงวันที่ได้รับการปล่อยตัว
เมื่อเห็นพ่อแม่มารับ เขาก็ระเบิดความอัดอั้นที่เก็บกดมานานออกมาทันที “พวกคุณมาตอนนี้จะมีประโยชน์อะไร!” เขาแผดเสียงใส่ด้วยความโกรธแค้น ในใจคิดเพียงว่าถ้าพ่อแม่มีเงินมีอำนาจป่านนี้คงช่วยเขาออกมาได้นานแล้ว ไม่ใช่ปล่อยให้เขาต้องมาลำบากแบบนี้
“ชิงเป่ย กลับบ้านกับพ่อแม่เถอะลูก…” แม่ของชางชิงเป่ยพยายามอ้อนวอนทั้งน้ำตา
“กลับไปแล้วทำอะไรได้? พวกคุณมีสมบัติร้อยล้านให้ผมสืบทอดหรือไง!” เขาสะบัดมือแม่ออกอย่างไร้เยื่อใย
“ไป ปล่อยมันไป ต่อไปนี้ถือว่าฉันไม่มีลูกชายอย่างแกอีก!” พ่อของชางชิงเป่ยโกรธจนตัวสั่น ตัดสินใจตัดบัวไม่เหลือใย
ชางชิงเป่ยกำลังอ้าปากเถียง ทันใดนั้น ไอมรณะสีดำที่มองไม่เห็นก็พุ่งออกมาจากร่างของเขา ลอยละล่องไปทางลานจอดรถ…
วินาทีต่อมา ชางชิงเป่ยก็ปล่อยโฮออกมาดื้อ ๆ แล้วโผเข้ากอดพ่อแน่น “พ่อจ๋า… พ่อจ๋า!”
พ่อแม่ของเขาถึงกับยืนอึ้ง กับท่าทีของลูกชายที่เปลี่ยนไปภายในเสี้ยววิ
ชางชิงเป่ยที่เคยท่าทางยะโสเมื่อครู่ บัดนี้กลับมีน้ำตาและน้ำมูกไหลเปรอะเปื้อน สายตาเหม่อลอยไร้จุดหมาย แม้น้ำมูกไหลเข้าปากเขาก็ยังไม่รู้จักเช็ดออก คนปกติที่ดูฉลาดแกมโกงกลับกลายเป็นคนปัญญาอ่อนไปโดยกะท
