บทที่ 177 ทำไมจิตใจของผู้ใหญ่ถึงได้ซับซ้อนขนาดนี้
ซูอิงเอ๋อร์และซูจิ่นอวี้ต่างยืนนิ่งอึ้งเป็นใบ้ พวกเขาแสดงสีหน้าตกตะลึงและงุนงงออกมาแทบจะพร้อมกัน
ในสายตาของพวกเขา ภาพที่เห็นคือซู่เป่าเดินเข้าไปท้าทายศัตรูพร้อมกับบอกว่า ‘เก่งนักก็เข้ามาตีหนูสิ’
จากนั้นยังเห็นเธอร่ายคาถาพิสดาร “โจมตีด้วยก้น” …นี่มันเหนือความคาดหมายเกินไปไหม!
ทว่ายังไม่ทันตั้งสติได้ เธอก็ขว้างน้ำเต้าวิญญาณออกไป หลังจากนั้นพวกเขาก็มองไม่เห็นอะไรอีกเลย เพราะเมื่อวิญญาณผีพรายน้ำถูกตีจนหลุดออกจากร่างศพ สายตาคนธรรมดาก็ไม่สามารถมองเห็นได้อีก
ทางด้านผีเจ้าชู้ที่ถูกโยนออกมาด้วยความกะทันหันก็งงงวยไม่แพ้กัน เธอออกหมัดสู้ไปตามสัญชาตญาณ จนกระทั่งเหยียบผีร้ายตนหนึ่งไว้ใต้เท้าได้สำเร็จ โดยมีผีน้อยอีกตนคุกเข่าอยู่ข้าง ๆ ร้องขอให้ปล่อยแม่ของมันไป ถึงตอนนั้น ผีเจ้าชู้ก็ยังไม่เข้าใจว่าเกิดอะไรขึ้นกันแน่
“ป้าเจ้าชู้เก่งจังเลยค่ะ!” ซู่เป่าปรบมือชื่นชมยกใหญ่
“แน่นอนอยู่แล้ว…” ผีเจ้าชู้ยืดอกรับคำชมโดยไม่คิด
“ฉันกับแม่ผิดไปแล้ว พวกเราจะไม่ทำเรื่องเลวร้ายอีก ได้โปรดปล่อยพวกเราไปเถอะนะคะ…” วิญญาณเด็กสาวคุกเข่าตัวสั่น ร้องไห้สะอึกสะอื้น
“พวกคุณเอาชีวิตคนไปกี่คนแล้ว?” ซู่เป่าส่ายหน้าหน้ามุ่ย
“ก็… แค่เจ็ดแปดคนเท่านั้นเองค่ะ…” วิญญาณเด็กสาวหลบสายตาอย่างลังเล
ซู่เป่าขมวดคิ้วมุ่น
ตั้งเจ็ดแปดคนเชียวนะ! ทำไมถึงใช้คำว่า ก็แค่ ออกมาได้อย่างหน้าตาเฉยล่
