ะ
ผีร้ายที่ถูกผีเจ้าชู้เหยียบอยู่นั้นเค้นเสียงพูดลอดลำคออันแหบแห้งราวนกถูกกรวดทรายอุดไว้ “โร่วจิ่น… อย่าไปขอร้องเธอเลย ครั้งนี้ถือว่าพวกเราพลาดเอง…”
ผีร้ายยังคงจ้องมองซู่เป่าด้วยแววตาอาฆาต ไม่ยอมรับความพ่ายแพ้…
อีกเพียงนิดเดียวเท่านั้น ขอแค่ได้กลืนกินวิญญาณอาฆาตอีกเพียงดวงเดียว เธอก็จะกลายเป็นปีศาจร้ายที่สามารถหลุดพ้นจากแม่น้ำสายนี้ไปได้ตลอดกาล
เธอต้องทนจมน้ำตายซ้ำแล้วซ้ำเล่านับหมื่นครั้งในแม่น้ำอันเหน็บหนาวนี้จนสุดจะทนไหว จึงเลือกเส้นทางโหดร้าย กลืนกินวิญญาณดวงอื่นเพื่อหาทางออกให้เร็วขึ้น ไม่คิดเลยว่าจะมาตกม้าตายในนาทีสุดท้าย!
ซู่เป่าไม่สนใจท่าทีดุร้ายนั้น เธอเพียงแต่มองไปยังวิญญาณที่ชื่อ โร่วจิ่น แล้วถามเสียงนิ่ง “พวกคุณชื่ออะไร มาจากไหน และตายได้อย่างไร?”
โร่วจิ่นฉายแววสิ้นหวังในดวงตา เธอยอมเล่าออกมาด้วยเสียงสั่นเครือ “พวกเราเคยอาศัยอยู่ริมฝั่งนี้ เมื่อประมาณแปดปีก่อน ตรงนั้นยังเป็นชุมชนเก่าอยู่เลย…” วิญญาณสาวชี้ไปยังอีกฟากของแม่น้ำ บัดนี้เต็มไปด้วยตึกสูงตระหง่าน อาคารเก่าในความทรงจำไม่เหลือเค้าเดิมอีกต่อไป
“วันหนึ่งในช่วงวันหยุด ฉันกับแม่ไปซักผ้าห่มตรงริมน้ำค่ะ แม่บอกว่าผ้านวมผืนใหญ่เกินไป เครื่องซักผ้าที่บ้านซักไม่สะอาดเลยต้องมาซักที่นี่… พ่อก็ตามมาด้วย แต่เขามาเพื่อว่ายน้ำเล่น”
แม่ของโร่วจิ่นซักผ้าไปมาก็พลัดตกน้ำกะทันหัน โร่วจิ่นรีบเข้าไปดึงแต่กลับถูกกระชากลงน้ำไปด้วยกันทั้งค
