บทที่ 176 จับผีพรายน้ำ
หวั่นเถาเอ่ยถามด้วยความกังวล “ท่านหัวหน้า สรุปแล้วภารกิจครั้งนี้คืออะไรกันแน่ครับ?”
มู่กุยฝานตอบเสียงเรียบ “พวกเราต้องล่อใครบางคนออกมา คนนี้เคยเห็นหน้าฉันกับซู่เป่ามาก่อน พวกเราเลยเผยหน้าตรง ๆ ไม่ได้ ภารกิจล่อศัตรูครั้งนี้จึงต้องเป็นของนาย”
“จำได้ว่านายว่ายน้ำเก่งไม่ใช่เหรอ? แถมยังเคยผ่านการฝึกรบใต้น้ำมาอย่างหนักด้วย”
หวั่นเถาพยักหน้า เรื่องทักษะทางกายภาพไม่ใช่ปัญหาสำหรับเขาเลย “แต่ว่า… คนคนนั้นเคยเห็นหน้าผมไหมครับ?” เขาถามด้วยสีหน้าจริงจัง
ในใจเริ่มจินตนาการไปไกล… ศัตรูระดับไหนกันนะ?
หรือเป็นอาชญากรข้ามชาติที่ร้ายกาจ ถึงขนาดทำให้หัวหน้าตระกูลต้องวางแผนซับซ้อนขนาดนี้
“ไม่เคยเห็น” มู่กุยฝานนิ่งคิดครู่หนึ่งก่อนตอบ
แล้วเขาต้องแต่งชุดบ้า ๆ นี่ไปเพื่ออะไรกันแน่!
หวั่นเถาบ่นอุบอยู่ในใจ
“ที่ให้นายแต่งแบบนี้ก็เพื่อตัวนายเองทั้งนั้นแหละ มันเป็นการขับไล่สิ่งชั่วร้าย” มู่กุยฝานเหมือนอ่านใจลูกน้องออก เขาแสร้งทำเป็นไม่สนใจ ก่อนพูดจาเหลวไหลออกมาหน้าตาเฉย
ขอบคุณมากครับท่านหัวหน้า!
เรือยอชต์ลำเล็กแล่นมาถึงใจกลางแม่น้ำอย่างช้า ๆ ท่ามกลางบรรยากาศเงียบสงัด หวั่นเถาในคราบหญิงสาวชุดแดงยกมือปิดหน้าพร้อมกับถาม “แล้วตอนนี้ผมต้องทำยังไงต่อ?”
มู่กุยฝานนั่งเอนหลังพิงโซฟาในท่าไขว่ห้างอย่างสบายอารมณ์ เขาสอดมือทั้งสองข้างไว้ท้ายทอยพลางบุ้ยปากไปทางหน้าต่าง “เห็นหน้าต่างนั่นไหม? เปิดออกแล้ว
