ู่
“แม่ตะโกนสุดเสียงเพื่อขอความช่วยเหลือ แต่พ่อว่ายน้ำไปไกลมากแล้ว เขาไม่ได้ยินเลย…” โร่วจิ่นเล่าพลางสะอื้นร้องไห้ “สุดท้ายฉันกับแม่ก็ต้องจมน้ำตายไปพร้อมกัน พอตายแล้วพวกเราก็กลายเป็นผีพรายน้ำ แม่โกรธแค้นมากและไม่ยอมไปเกิดใหม่ แม่เกลียดพ่อ… เกลียดที่เขาโง่เง่า ตะโกนเรียกเท่าไหร่ก็ไม่เคยหันกลับมามอง”
ผีร้ายนึกถึงภาพอดีตอันเจ็บปวดจนดวงตากลายเป็นสีแดงก่ำ เธอตายไม่ว่า แต่ลูกสาวต้องมาตายตามไปด้วย ทั้งที่สามีว่ายน้ำอยู่ห่างไปไม่ถึงร้อยเมตรแท้ ๆ ลูกสาวเธอควรมีโอกาสรอดชีวิต!
“ฉันไม่ยอม! ฉันเกลียดมัน!” ผีร้ายแผดเสียงแหบพร่า ฟันกัดกรอด “ฉันจะไปหาเขา ไปฆ่ามันให้ตาย! จะถามมันให้รู้เรื่องว่าหูของมันมีไว้แค่ประดับหัวหรือไง!”
โร่วจิ่นเล่าต่อว่า “เพราะร่างพวกเราจมลงในโคลนและถูกสาหร่ายพันไว้ พ่อพยายามงมหาอยู่พักหนึ่งแต่ไม่เจอ เขาคิดว่าพวกเราคงกลับบ้านไปก่อนแล้วเลยตามกลับไป…”
“หลังจากนั้นเขาก็พาคนมางมหาอีกหลายครั้ง แต่ก็ไม่พบพวกเราอีกเลย”
“แล้วพวกคุณทำให้พี่จวินเอ๋อร์ตายได้ยังไง?” ซู่เป่าขมวดคิ้ว
โร่วจิ่นมองแม่ของเธอแวบหนึ่ง จึงยอมเล่าความจริงในสองวันที่ผ่านมา… ความจริงแล้ว จวินเอ๋อร์ไม่ได้คิดจะฆ่าตัวตายเลย หลังจากทะเลาะกับแม่ เธอแค่มานั่งเหม่อลอยอยู่ม้านั่งพักผ่อนริมน้ำคนเดียว
“เพราะเห็นเธออยู่ตัวคนเดียว ฉันกับแม่เลยเข้าไปใกล้เพื่อดึงดูดความสนใจ แล้วก็ได้ยินเธอคุยโทรศัพท์กับแม่… แม่ของเธอกำลังโกรธจั
