่ายเหรอ? แต่มันเล็กละเอียดและลื่นผิดปกติ สัมผัสคล้ายกับเส้นผมมนุษย์ไม่มีผิด!
ทันใดนั้น ข้อมือของเขาก็ถูกกระชากอย่างรุนแรงจนร่างแทบถลันตกเรือ!
มีปลามาติดเบ็ดแล้วรึ!? เขาคิดในใจอย่างลำพอง ไอ้หนุ่มนี่มันใครกัน วิชาใต้น้ำร้ายกาจไม่เบา ซ่อนตัวได้นานขนาดนี้แถวยังมีแรงมหาศาลอีก!
หวั่นเถาแค่นยิ้มเย็น เตรียมออกแรงกระชากอีกฝ่ายขึ้นมาเหนือน้ำ แต่แล้วเสียงทุ้มต่ำของมู่กุยฝานก็ดังก้องมาจากข้างหลัง “มาแล้ว หวั่นเถา ตั้งสติให้ดี!”
หวั่นเถาตั้งท่าตอบว่าระดับเขาไม่มีอะไรน่าห่วง แต่วินาทีต่อมา เขากลับเห็นมือสีขาวซีดไร้เลือดคู่หนึ่งพุ่งพรวดขึ้นมาจากผิวน้ำ คว้าหมับเข้ามืออีกข้างของเขาแล้วดึงกระชากด้วยความบ้าคลั่ง
ตูม!
หวั่นเถาในชุดแดงเข้มร่วงลงไปในน้ำทันที! ในขณะร่างจมดิ่ง เขาได้ยินเสียงแหลมเล็กบาดหูแว่วมาตามลม “ช่วยด้วย… มีคนตกน้ำ…”
สายตาของเขาคมกริบด้วยการฝึกฝนมาอย่างดี แม้อยู่ใต้น้ำก็ยังลืมตาได้มั่นคง หวั่นเถารีบคว้าข้อมือของผู้บุกรุกทั้งสองไว้แน่นเพื่อดูโฉมหน้าชัด ๆ
แต่พอเห็นชัดเต็มตาเท่านั้นแหละ…
ใบหน้าขาวโพลนประชิดติดจมูก ดวงตาเหลือกกว้างเห็นแต่ตาขาว! และข้าง ๆ กันนั้นคือเด็กสาวกำลังจ้องมองเขาเขม็งด้วยสายตาเย็นยะเยือก
หวั่นเถาขวัญแทบหนีดีฝ่อ นี่เขาคว้าเอาสาหร่ายสยองขวัญเข้าให้แล้ว!
ด้วยนิสัยที่ไม่ได้สงบนิ่งเท่ามู่กุยฝาน ความตกใจทำให้น้ำทะลักเข้าจมูกจนสำลัก ร่างของเขาถูกศพทั้งสองฉุดลงสู่ก้นบึงอย่
