บทที่ 172 ผู้หญิงที่ไม่ฟังคำเตือนซ้ำแล้วซ้ำเล่า
มู่กุยฝานหันขวับกลับไปมอง เสียงลมยังคงหวีดหวิวอยู่ข้างหู แต่กลับไร้วี่แววของคนที่เพิ่งตะโกนว่า “มีคนตกน้ำ” เมื่อครู่
ทว่าเพราะเสียงตะโกนนั้นเอง ทำให้ผู้คนที่อยู่ใกล้เคียงต่างพากันวิ่งกรูกันเข้ามาล้อมวง
“เร็วเข้า! มีคนตกน้ำ!”
“ช่วยด้วย… ใครว่ายน้ำเป็นบ้าง รีบลงไปช่วยเร็ว!”
“รีบเรียกเรือกู้ภัยเร็วเข้า!”
เสียงความตื่นตระหนกดังระงม ริมฝั่งที่เคยเงียบสงบพลันวุ่นวายขึ้นมาทันตา มีคนเจ็ดแปดคนมารวมตัวกันอย่างรวดเร็ว ซึ่งในจำนวนนั้นมีบรรดาบล็อกเกอร์ที่ถือกล้องไลฟ์สดปะปนอยู่ด้วย เสียงพากย์หน้ากล้องดังระคนกันจนฟังไม่รู้เรื่อง
“พระเจ้า! พี่น้องครับ มีคนตกน้ำ! แย่แล้ว ผมว่ายน้ำไม่เป็น! ใครก็ได้ช่วยที…” เสียงหนึ่งตะโกนอย่างร้อนรน
“ทุกคนดูสิครับ มีคนตกน้ำอีกแล้ว แม่น้ำสายนี้มันเกิดอะไรขึ้น ทำไมถึงมีเรื่องบ่อยจัง…” อีกคนตั้งข้อสังเกตพลางแพนกล้องไปมา
“ขอบคุณพี่ใหญ่ที่ส่งเฟอร์รารี่มาครับ! อ้าว มีอีกคนส่งฟอร์ดเฟียสต้ามาด้วย! เอาล่ะ… ผมจะลองเสี่ยงตายดูสักตั้งนะทุกคน ช่วยสวดมนต์ให้ผมด้วย!” ส่วนนี่คือคนไร้จรรยาบรรณชอบฉวยโอกาสขอของขวัญจากความตายของผู้อื่น…
ท่ามกลางความโกลาหล ชายวัยกลางคนคนหนึ่งรีบถอดเสื้อออก เตรียมกระโดดลงไปในน้ำ บรรดานักไลฟ์ต่างรีบหันกล้องไปจับภาพฮีโร่ทันที
“คุณลุงคะ ลงไปไม่ได้นะ!” ซู่เป่ารีบถลาเข้าไปคว้าขากางเกงของชายคนนั้นไว้แน่น
ชายคนนั้
