นคิดว่าเด็กน้อยเป็นห่วงความปลอดภัยของเขา จึงรีบปลอบ “ไม่ต้องกังวลนะหนู ลุงว่ายน้ำเก่ง!”
“ไม่ได้ค่ะ ในน้ำมันอันตราย…” ซู่เป่าส่ายหน้าด้วยท่าทีร้อนรน
มือเล็ก ๆ ของเธอไม่ยอมปล่อย ด้ายแดงบนข้อมือเปล่งแสงเรืองรองอย่างลึกลับ ต่อให้เป็นผู้ชายที่มีพละกำลังมากเพียงใดก็ดิ้นไม่หลุด
“เฮ้ย! เด็กนี่เป็นอะไรน่ะ มาขวางทำไมเสียเวลา! พ่อแม่ไปไหนเนี่ย!” คนรอบข้างเริ่มโวยวาย
ผู้ใหญ่หลายคนทำท่าจะเข้ามาดึงตัวซู่เป่าออกไป มู่กุยฝานที่เพิ่งตะเกียกตะกายขึ้นมาจากริมตลิ่งเห็นเข้าพอดี จึงตวาดเสียงเข้มดุดัน “ใครกล้าแตะต้องลูกสาวฉัน!”
เสียงนั้นเย็นเยียบราวกับแฝงรังสีอำมหิตทำเอาทุกคนชะงักและชักมือกลับโดยสัญชาตญาณ มู่กุยฝานกวาดสายตามองไปรอบ ๆ ก่อนเอ่ยเสียงเย็น “ไม่มีใครตกน้ำทั้งนั้น ผมลงไปตรวจสอบมาแล้ว”
ทุกคนมองเสื้อผ้าเปียกปอนของเขาด้วยความฉงน “คุณลงไปดูมาแล้วเหรอ?”
“ใช่ ไม่มีใครอยู่ในนั้น” มู่กุยฝานพยักหน้ายืนยัน
ความจริงแล้วก่อนหน้านี้ มู่กุยฝานสัญญากับซู่เป่าไว้ว่าจะไม่ลงน้ำพร่ำเพรื่อ และเธอก็ได้มอบยันต์สีเหลือง ให้เขาติดตัวไว้แล้ว ตอนเขาเห็นร่างหญิงสาวกระโดดลงไปและตั้งใจเข้าไปช่วย เขาก็พบความผิดปกติบางอย่างเข้าเสียก่อนจึงรีบถอยออกมา
เขาตัดสินใจโกหกออกไปเพื่อกันไม่ให้ประชาชนทั่วไปลงไปเสี่ยงอันตราย และเตรียมโทรเรียกเรือกู้ภัยให้มาตรวจสอบอย่างเป็นทางการ
แต่ในวินาทีนั้นเอง หญิงวัยกลางคนคนหนึ่งก็แหวกฝูงชนเข้ามาด้
