บทที่ 170 เกาะกระแสแบบไร้ขีดจำกัด
มู่กุยฝานนั่งนิ่งอยู่บนโซฟา โดยมีซู่เป่านั่งยอง ๆ อยู่ตรงหน้า เธอกำลังประคองเท้าของเขาไว้เพื่อตรวจดูอาการอย่างละเอียด
เห็นได้ชัดว่ารอยนิ้วมือสีม่วงคล้ำบนข้อเท้าของมู่กุยฝานเริ่มเข้มขึ้นเรื่อย ๆ ดูเหมือนผิวหนังกำลังถูกพลังชั่วร้ายกัดกร่อน
ซู่เป่าหยิบยันต์สีเหลืองออกมาจุดไฟเผา แล้วโรยขี้เถ้าลงในอ่างที่ใส่น้ำไว้ครึ่งหนึ่ง เธอใช้ขี้เถ้าจากยันต์ผสมลงไปในน้ำ จากนั้นก็ใช้ดาบไม้ท้อเล่มจิ๋วคนให้เข้ากัน
เด็กน้อยประคองเท้าของมู่กุยฝานจุ่มลงในอ่าง พร้อมกับล้างรอยช้ำนั้นเบา ๆ และพึมพำกระซิบกระซาบ “เจ้าเท้าเหม็นเอ๊ย… เท้าใหญ่เหม็น ๆ ของคุณพ่อเอ๊ย… เท้าใหญ่เหม็นฉึ่งเอ๊ย…”
มู่กุยฝานกระตุกมุมปากทันที
ลูกรัก พ่อไม่ได้เท้าเหม็นขนาดนั้นสักหน่อย!
ทันทีที่น้ำสัมผัสรอยมือสีม่วงอมฟ้า มู่กุยฝานรู้สึกเจ็บแปลบเล็กน้อยก่อนที่ความเย็นเยียบจะค่อย ๆ มลายหายไป รอยมือนั้นจางลงอย่างเห็นได้ชัด แต่น้ำใสในอ่างกลับเปลี่ยนเป็นสีดำสนิทภายในเวลาไม่นาน
“ว้าว ผีร้ายของแท้เลยนะเนี่ย!” ซู่เป่าอุทานด้วยความตื่นเต้น “ขนาดนี้ยังลากคุณพ่อลงไปไม่ได้ คุณพ่อนี่เก่งสุด ๆ ไปเลยค่ะ!”
มู่กุยฝานไม่แน่ใจว่าเด็กน้อยกำลังชมเขา หรือกำลังทึ่งในอิทธิฤทธิ์ของผีตนนั้นกันแน่
ซู่เป่าถือกะละมังวิ่งไปในห้องน้ำ เทน้ำสีดำทิ้งลงชักโครกแล้วรีบเปลี่ยนน้ำอุ่นมาใหม่ เธอทำซ้ำแบบเดิมอยู่สองรอบ จนกระทั่งเท้าของมู่กุยฝานกลับมา
