ข้าไปทุกที…
คฤหาสน์ตระกูลซู
ซู่เป่าเพิ่งจัดการมื้อค่ำเสร็จเรียบร้อย เธอทิ้งตัวลงบนโซฟาพลางใช้มือน้อยตบพุงที่ป่องออกมาเบา ๆ ราวกับตีกลอง
“พุงกลม ๆ ท้องกลม ๆ ท้องน้อย ๆ อิ่มจังเลย~” เด็กน้อยฮัมเพลงอย่างมีความสุข
เจ้าเสี่ยวอู่ที่เกาะอยู่บนราวบันไดก็ยืดคอเลียนแบบพลางร้องเพลงเสริม “หมูน้อยอิ่มแล้ว~ หลับตานอนปุ๋ย~ หูใหญ่พัดไปมา หางน้อยส่ายดุ๊กดิ๊ก~ กรู๋กรู๋กรู~!”
“เสี่ยวอู่นั่นแหละที่เป็นหมู หนูไม่ใช่หมูสักหน่อย!” ซู่เป่ารีบท้วงทันควัน
“ก๊าก ก๊าก!” หนึ่งคนหนึ่งนก กำลังต่อล้อต่อเถียงกัน
คุณยายซูมองภาพนั้นด้วยรอยยิ้มเอ็นดู “ซู่เป่าลูก ทานเสร็จแล้วอย่าเพิ่งนั่งนิ่ง ๆ เลย ไปเรียกคุณพ่อมาเถอะ พวกเราออกไปเดินเล่นกันหน่อยดีกว่า”
“รับทราบค่า” ซู่เป่ารีบดีดตัวขึ้นทันที
เสี่ยวอู่กระพือปีกตามหลังเธอไปติด ๆ พลางตะโกน “ไปเดินเล่น! ไปเดินเล่น! ตาแก่เต่า ไปเดินเล่นกันเถอะ!”
เจ้าเต่าแก่นอนอืดอยู่ตรงบันไดค่อย ๆ หดหัวกลับเข้ากระดองอย่างเกียจคร้าน ทั้งยังเมินคำชวนของนกขี้บ่น
ซู่เป่าวิ่งขึ้นไปชั้นบนจนเจอมู่กุยฝานพอดี เธอรีบคว้าแขนเขาไว้ “คุณพ่อขา ไปเดินเล่นกันค่ะ ไปเดินเล่นกัน!”
มู่กุยฝานรู้สึกหัวใจพองโต ในที่สุดลูกสาวคนดีก็นึกถึงพ่อคนนี้เสียที!
“ได้สิ” เขามองนาฬิกาเล็กน้อยก่อนพยักหน้า
ซู่เป่าชูน้ำเต้าอาคมขึ้นมาพลางกระซิบ “คุณแม่ขา ไปเดินเล่นด้วยกันนะคะ!”
เธอจำได้ว่าลุงใหญ่เคยบอกว่าคุณแม่ไม่ค่อยได้ออกไปไหนเ
