ลย
ตอนนี้คุณแม่อยู่ข้างตัวเธอแล้ว ต้องดีใจแน่ ๆ…
แต่จี้ฉางกลับโผล่ออกมาขัดจังหวะด้วยใบหน้าอิดโรย “ตอนนี้คงไม่ได้หรอกเจ้าตัวเล็ก อาจารย์เพิ่งลงไปตรวจสอบเรื่องของซูจิ่นอวี้ที่ยมโลกมา ตอนนี้เบื้องล่างกำลังจับตามองเข้มงวด เดี๋ยวต้องรีบไปจัดการอุดช่องโหว่พวกนี้ก่อน… เฮ้อ…”
ช่วยไม่ได้… มีลูกศิษย์แสบซน ก็ต้องตามใจกันไปแบบนี้แหละ
“โอเคค่ะ…” ซู่เป่าทำหน้ามุ่ยเล็กน้อยจึงหันไปปลอบคุณแม่ในน้ำเต้า “คุณแม่รออีกนิดนะคะ!”
“ไม่เป็นไรจ้ะแม่รอได้” ซูจิ่นอวี้ลูบศีรษะลูกสาวเบา ๆ ด้วยความอ่อนโยน
ขณะที่เดินผ่านห้องของหานหาน เด็กน้อยเงยหน้ามองด้วยสายตาอ้อนวอน “พ่อคะ… หนูก็อยากออกไปเดินเล่นด้วย”
“หูเธอยังดีอยู่นี่… ไปปิดประตูซะ ถ้าทำการบ้านไม่เสร็จ ห้ามก้าวเท้าออกจากห้องเด็ดขาด” ซูจื่อหลินไม่แม้แต่จะเงยหน้าจากงาน
ซูจื่อหลินกำลังเร่งมือทำแบบร่างดีไซน์พร้อมกับคุมลูกสาวทำการบ้านไปด้วย เขาเหลือบมองสมุดของหานหานแล้วแทบกระอักเลือด
ตัวอักษรคำว่า “คน” เขียนไปเขียนมาไหงกลายเป็นเลข “แปด”
ส่วนคำว่า “เท้า” ก็ดูเหมือนนกที่กำลังบินหนีออกนอกกระดาษ
แถมโจทย์คณิตศาสตร์ยิ่งหนักกว่าเดิม 1+1=3… 2+2=2!
คนเป็นพ่อเริ่มเส้นเลือดในสมองเต้นตุบ ๆ ส่วนคนเป็นลูกก็อยากร้องไห้ประท้วง พ่อลูกคู่นี้ช่างสร้างความทรมานให้แก่กันและกันได้อย่างยอดเยี่ยมเสียจริง
คฤหาสน์ตระกูลซูตั้งอยู่บนคาบสมุทรอู่เซียง จุดของแม่น้ำหยงเจียงโค้งเป็นรูปตัว U กว้างใ
