หญ่ที่สุด เบื้องหน้าติดน้ำ เบื้องหลังพิงอุทยานป่าไม้ชิงซาน ลมเย็นยามค่ำพัดจากภูเขาลงสู่ริมน้ำ ไล่ความอบอ้าวของฤดูร้อนออกไป อากาศสดชื่นจนหาอะไรเปรียบไม่ได้
แสงไฟจากสะพานผีเสื้อที่อยู่ไกลออกไปส่องสว่างหลากสีสันดุจภาพฝัน ผิวน้ำระยับสะท้อนแสงไฟจากบ้านเรือนสองฝั่งแม่น้ำ
ซู่เป่าสะพายเป้ใบจิ๋ว ยืนเกาะราวกั้นริมน้ำพลางยื่นมือน้อย ๆ ออกไปรับลม “ว้าว~ สวยจังเลยค่ะ~”
มู่กุยฝานทำหน้าที่เข็นรถให้คุณยายซู ใบหน้าที่เคยเรียบเฉยบัดนี้ดูผ่อนคลายลงมาก เขาไม่ได้สัมผัสความสงบแบบนี้มานานแล้ว แม้เป็นผู้ปกป้องผืนแผ่นดินแต่กลับมีโอกาสน้อยนัก จะได้ดื่มด่ำกับธรรมชาติเช่นนี้
เจ้าเสี่ยวอู่บินฉวัดเฉวียนไปมา ก่อนบินกลับมาเกาะไหล่ซู่เป่า
ทว่าในจังหวะนั้นเอง… เสียงร้องตกใจอย่างร้อนรนก็ดังแว่วมาแต่ไกล ตามมาด้วยเสียงกรีดร้องสลับกับความวุ่นวายเริ่มหนาหูขึ้น
“เกิดอะไรขึ้นน่ะ?” คุณยายซูเงยหน้ามองด้วยความสงสัย
ผู้คนกลุ่มหนึ่งวิ่งผ่านหน้าพวกเขาไปพร้อมตะโกนก้อง “มีคนตกน้ำ! เป็นเด็กผู้หญิงสองคน!”
มู่กุยฝานขมวดคิ้วมุ่น สัญชาตญาณทำให้เขารีบก้าวเท้าตามไปดูยังจุดเกิดเหตุทันที
ซู่เป่าจ้องมองไปยังผิวน้ำที่เคยส่องประกายระยิบระยับ
แต่ว่าตอนนี้หัวใจของเด็กน้อยกลับรู้สึกสั่นไหวโดยไม่มีสาเหตุ…
