บทที่ 162 ถูกสะกดใจด้วยความหล่อของจี้ฉาง
ซูอีเฉินขมวดคิ้วมุ่นด้วยความสงสัย เกิดอะไรขึ้นกันแน่? ทำไมซูอิงเอ๋อร์ถึงทำท่าเหมือนมองเห็นผีได้? ในขณะที่ทั้งตัวเขาและมู่กุยฝานกลับมองเห็นเพียงความว่างเปล่า
มู่กุยฝานนิ่งคิดครู่หนึ่ง จึงตัดสินใจเดินตรงไปยังห้องของซูเหอเวิ่น เพื่อหยิบกล้องวิดีโอตัวนั้นออกมา ไม่นึกเลยว่าสิ่งประดิษฐ์เพี้ยน ๆ ของเด็กคนนั้นจะมีประโยชน์เข้าจริง ๆ ในสถานการณ์แบบนี้
อีกด้านหนึ่ง
ซู่เป่ากำลังใช้มือคว้าขาของผีสาวชุดแดง พยายามจะฉุดกระชากเธอออกจากตัวของซูเหอเวิ่นอย่างสุดกำลัง
ผีร้ายชุดแดงคำรามด้วยความโกรธเกรี้ยวจนสติกระเจิง เธอสัมผัสได้ว่าร่างของซูเหอเวิ่นมีคุณสมบัติพิเศษบางอย่างที่มีแรงดึงดูดวิญญาณได้ดีเยี่ยม
หากเธอสิงร่างเด็กหนุ่มคนนี้สำเร็จ พลังของเธอจะแข็งแกร่งขึ้นทวีคูณ และเมื่อนั้น… เธอจะไปลากคอคนที่ทำให้เธอตายมาล้างแค้นให้สาสม!
แต่ใครจะคิดว่าแผนการของเธอ กลับถูกขัดขวางโดยเด็กหญิงตัวจ้อยคนนี้!
“ปล่อยฉันนะ…!” เธอกรีดร้องโหยหวน “ฉันจะกินแกให้หมดทั้งตัวเลย!” ผีชุดแดงสะบัดตัวพุ่งเข้าใส่ซู่เป่าทันที
“ซู่เป่า ระวัง!” ซูอิงเอ๋อร์ตกใจจนหน้าถอดสี ร้องเตือนลั่นทางเดิน
ซูจิ่นอวี้ไม่รอช้า เธอพุ่งตัวเข้าไปขวางหน้าลูกสาวไว้ตามสัญชาตญาณ ทว่าซู่เป่ากลับรีบปล่อยมือจากขาผีร้ายในจังหวะที่พอเหมาะพอดี
ผลคือผีร้ายชุดแดงที่พุ่งเข้ามา กลับร้องลั่นด้วยความเจ็บปวด เมื่อถูกแสงสีแดงเจิดจ้าเป
