นั่นสิ… อาจารย์พ่อบอกแค่ว่าอุบัติเหตุ แต่มันคืออะไรกันแน่?
เธอหันไปส่งสายตาเป็นคำถามให้จี้ฉาง
จี้ฉางกระแอมไอแก้เก้อพลางเอ่ย “ซู่เป่าจำได้ไหมที่อาจารย์บอกว่าต้องไปประชุมข้างล่างน่ะ… จริง ๆ อาจารย์พาแม่ของหนูไปด้วย แล้วเรื่องมันก็มีอยู่ว่า…”
เขายอมปริปากเล่าเหตุการณ์วันนั้นอย่างละเอียดถี่ถ้วน เพราะรู้ดีว่าคงไม่อาจปิดบังได้อีกต่อไป
และที่สำคัญ… ต่อหน้าว่าที่ยมทูตผู้ยิ่งใหญ่ในอนาคตแบบนี้ การสารภาพความจริงดูเป็นทางเลือกที่ปลอดภัยที่สุด
“สรุปคือ… อาจารย์เองก็ไม่รู้ว่าเกิดอะไรขึ้นกันแน่ พอรู้ตัวอีกที ซูจิ่นอวี้ก็ถูกหนังสือตีกระจายจนเป็นเสี่ยง ๆ ไปแล้ว”
สิ้นคำสารภาพ ทุกสายตาในห้องก็พุ่งตรงไปที่จี้ฉางเป็นจุดเดียว
“อาจารย์คะ! งั้นที่บอกหนูว่าอยู่ดึกทำงานล่วงเวลา… จริง ๆ แล้วอาจารย์โกหกหนูหรือคะ?” ซู่เป่าอึ้งไปครู่ใหญ่แล้วโพล่งขึ้น
“เป็นความผิดของอาจารย์เอง…” จี้ฉางลูบจมูกตัวเองด้วยความรู้สึกผิด
เดี๋ยวนะ…
จี้ฉางพลันตระหนักได้ว่าลำดับเหตุการณ์ทั้งหมดนี้…
เขากลายเป็นต้นเหตุของเรื่องวุ่นวายนี้แต่เพียงผู้เดียว!
เขาใจอ่อนพาซูจิ่นอวี้มาโลกมนุษย์ แล้วดันเผลอตบเธอจนกลายเป็นไอมรณะ จากนั้นไอมรณะก็บังเอิญไปสิงร่างซูเสี่ยวอวี้ และซูเสี่ยวอวี้ก็บังเอิญมาเจอซู่เป่า จนทำให้ยมทูตตัวน้อยได้พบหน้าแม่ของเธอในที่สุด…
สรุปคือเขาก่อเรื่องเองทั้งหมด! ไม่เกี่ยวกับยมทูตตัวน้อยเลยสักนิด!
แม้ซู่เป่าจะได้เจอแม่ แต่มันไม
