ราวนี้คงเก็บแต้มได้เกือบครึ่งแล้วใช่ไหมครับ?”
ทางด้าน มู่กุยฝานลูบจมูกตัวเองเบา ๆ จึงเอ่ยขัดจังหวะขึ้น “คุยกันตามสบายนะ” เขาเดินออกไปจากห้องแล้วปิดประตูลงอย่างเงียบเชียบ
ต้องตามหาเศษเสี้ยววิญญาณสินะ…ดูท่าเขาคงต้องไปเป็นนักพรตจริง ๆ ไม่งั้นเวลาที่เจ้าตัวน้อยต้องการความช่วยเหลือ เขาคงช่วยอะไรไม่ได้เลย
มู่กุยฝานหยิบโทรศัพท์มือถือขึ้นมาต่อสายออก พูดด้วยน้ำเสียงราบเรียบ “ฮัลโหล… ผมต้องการลาออกจากตำแหน่ง”
ปลายสายดูเหมือนจะตกตะลึงจนสติหลุด ก่อนแผดเสียงพูดพล่ามออกมาเป็นชุด จับใจความได้เพียงว่า “นายคิดจะทำบ้าอะไรอีกแล้ว!”
“หัวหน้าครับ… ผมจะไปบวชเป็นนักพรต” มู่กุยฝานตอบกลับเพียงคำสั้น ๆ
ปลายสายถึงกับอึ้ง
ใครก็ได้… เอามันไปตีให้ตายทีเถอะ!
