ร็จ ซู่เป่านึกถึงคำบอกเล่าของท่านอาจารย์ที่ว่าวิญญาณคุณแม่พลัดหลงไปในเขตตระกูลซู เธอจึงเริ่มปฏิบัติการค้นหาไปทั่วบริเวณบ้านทันที
คนในตระกูลซูต่างพากันมองเด็กน้อยที่วิ่งวุ่นไปทั่ว พวกเขาเห็นเธอค้นหาตามพุ่มไม้ ปีนป่ายขึ้นไปบนต้นไม้ และถึงขั้นนอนราบไปกับพื้นข้างสระน้ำเทียม…
ที่ภูเขาจำลองในสวน ซู่เป่ามุดหัวเข้าไปข้างในพลางตะโกนเรียก “สวัสดีค่ะ คุณแม่อยู่ในนี้ไหมคะ?”
“?” คุณเต่าแก่ค่อย ๆ ชะโงกหัวเหี่ยวพ้นออกจากกระดองหนา กะพริบตาปริบๆ มองเด็กน้อยที่จ้องลึกเข้ามาในบ้านของตนด้วยสายตางุนงง
“สวัสดีค่ะคุณแม่ไก่กุ๊ก ๆ คุณเห็นคุณแม่ของหนูบ้างไหม?” ในกรงเลี้ยงไก่ชั่วคราวหลังห้องครัว ซู่เป่าเปิดรังแม่ไก่ดูอย่างละเอียด
กระทั่งถึงเวลาเข้านอน ซู่เป่ายังวิ่งออกไปที่ระเบียงแล้วพยายามกางปีกของเสี่ยวอู่ออก “เสี่ยวอู่เสี่ยวอู่… คุณแม่แอบซ่อนอยู่ในขนของเธอหรือเปล่า?”
“ไม่มีหรอก ฉันไม่มีแม่เสียหน่อย…” นกแก้วส่งเสียงร้องราวกับกำลังตอบโต้
หลังจากวุ่นวายอยู่ค่อนคืน ในที่สุดซู่เป่าก็สิ้นฤทธิ์ และหลับไป จี้ฉางถึงกับยืนอึ้งไปครู่หนึ่ง…
นี่ปฏิกิริยาตอบสนองจะรุนแรงเกินไปแล้ว…
ทุกคนในบ้านตระกูลซูต่างมีสีหน้าเคร่งเครียดด้วยความกังวล พวกเขาคิดว่าเจ้าตัวน้อยคงกำลังคิดถึงคุณแม่มากแน่ ๆ
แน่นอนว่าความโหยหาที่มีต่อแม่นั้นมากมายมหาศาล คุณยายซูรู้สึกเจ็บปวดในหัวใจ เมื่อนึกถึงซูจิ่นอวี้ ดวงตาของเธอก็เริ่มแดงขึ้นมาโดยไม่รู้ตั
