ด้พบหน้าคุณแม่สักครั้ง…
เด็กน้อยพยายามคำนวณทิศทางคร่าว ๆ ก่อนออกเดินค้นหาอย่างไร้จุดหมาย เธอเดินลัดเลาะข้ามถนนจนมาถึงประตูหลังของมหาวิทยาลัย Y โดยไม่รู้ตัว แล้วรีบวิ่งเข้าไปข้างในโดยไม่เหลียวหลังกลับมามอง
“ซู่เป่า?” จี้ฉางร้องทัก
อีกด้านหนึ่ง ซูเสี่ยวอวี้ เพิ่งเรียนเสร็จ และกำลังตรวจสอบตารางเรียน “ช่วงบ่ายอาจารย์ลาสอนเหรอ?”
ช่างประจวบเหมาะเหลือเกิน เธอกำลังคิดอยู่พอดีว่าจะไปดูหนังเรื่องใหม่ที่เพิ่งเข้าฉาย ไม่คาดคิดเลยว่าอาจารย์จะลาพักเสียอย่างนั้น!
หากจะพูดถึงความโชคดีระดับนี้ แทบไม่มีใครเทียบได้แล้ว!
ซูเสี่ยวอวี้โห่ร้องด้วยความดีใจ พร้อมกับโอบกอดหนังสือแล้วขึ้นรถขับออกไปทันที
ขณะที่รถเพิ่งเคลื่อนตัวจากไป ซู่เป่าก็วิ่งมาถึงหน้าห้องเรียนของเธอพอดี เด็กน้อยชะโงกหน้าเข้าไปสำรวจดูข้างใน
“คุณแม่ไม่ได้อยู่ที่นี่เลย!” ซู่เป่าเอ่ยออกมาด้วยความผิดหวัง
แปลกจัง เมื่อครู่ท่านอาจารย์ยังคำนวณได้ว่าคุณแม่อยู่ที่นี่แท้ ๆ!
โชคชะตาคล้ายกำลังเล่นตลกกับพวกเขา ทั้งซู่เป่าและจี้ฉางต่างไม่รู้เลยว่า ขณะนี้ซูจิ่นอวี้กำลังสิงสถิตอยู่ในร่างของซูเสี่ยวอวี้ และทุกอย่างดำเนินไปตามเจตจำนงของร่างหลักของซูเสี่ยวอวี้ทั้งสิ้น…
ระหว่างทางกลับบ้าน ซู่เป่านั่งเหม่อลอยเอนกายชิดหน้าต่างรถ พลางทอดสายตามองถนนด้านนอก
“คุณแม่… คุณแม่…” เธอพึมพำเรียกหาตลอดเวลา ดวงตาสีดำกลมโตคู่งามเต็มไปด้วยความหม่นหมอง
หลังจากรับประทานอาหารเส
