อมักจะปฏิเสธที่จะมีอะไรด้วยเป็นครั้งที่สองเสมอ หากถูกบีบคั้นจริง ๆ เธอก็จะใช้เพียงมือวิเศษหรือคำอ้อนวอนช่วยเอาตัวรอดไปวัน ๆ ตอนนั้นพวกเขาต่างชื่นชมว่าเธอช่างไร้เดียงสา ขี้อาย และรักนวลสงวนตัว…
ที่ไหนได้… แม้แต่เรื่อง “พรหมจรรย์” ก็ยังเป็นของปลอม!
อวี๋เซินเหมี่ยวมองหลินเสวี่ยอิงด้วยความผิดหวังถึงขีดสุด เขาเพิ่งเข้าใจเดี๋ยวนี้เองว่าถูกหลอกใช้มาตลอด เขาเคยคิดว่าเธอเป็นสาวน้อยใสซื่อ แต่กลายเป็นว่าคนซื่อบื้อคือพวกเขาทั้งสามคนต่างหาก
โจวเซียวถอนหายใจยาว เขาก้าวถอยหลังพลางเอ่ยอ “ในเมื่อเราเป็นแค่เพื่อนร่วมงานกัน งั้นทุกอย่างก็จบแค่นี้ ดูแลตัวเองให้ดีแล้วกัน”
พูดจบเขาก็เดินหันหลังลาจากไปทันทีโดยไม่แม้แต่จะเหลียวมอง
หลินเสวี่ยอิงรู้สึกเหมือนใจจะขาด เธอเรียกชื่อเขาเสียงสะอื้น “พี่โจวเซียว!”
โจวเซียวชะงักไปครู่หนึ่งแต่ไม่ได้หันกลับมา และหายลับไปในฝูงชนอย่างรวดเร็ว
ในหัวของหลินเสวี่ยอิงตอนนี้เหมือนมีเพลงประกอบละครดังขึ้นมาเป็นชุด
‘ภายหลัง ฉันได้เรียนรู้วิธีรัก น่าเสียดายที่เธอหายไปในทะเลคนเสียแล้ว…
คนที่รักที่สุดกลับเด็ดขาดที่สุด…
จำได้ว่าเธอเคยบอกว่าจะรักฉันตลอดไป แต่ตอนนี้เธอกลับทรยศคำสัญญา…’
เธอดิ่งจมสู่ความเศร้าทันทีพลางยกมือกุมหน้าอก
ฮือ ๆ! คนแสนดีและรักเธอที่สุดอย่างโจวเซียวกลับจากไปด้วยความเย็นชาที่สุด!
เธออยากวิ่งตามออกไป แถมถือโอกาสชิ่งหนีจากสถานการณ์นี้ด้วย
แต่อี้ปินคว้าข้อมือเธอไว้แ
