ใครเขาแต่งงานกับพี่ชายตัวเองด้วยเหรอ!” โจวเซียวถึงกับใจสลาย
อี้ปินเองก็ไม่อาจยอมรับ “เป็นไปไม่ได้! ถ้ามองฉันเป็นแค่พี่ชาย แล้ว… แล้วความสัมพันธ์ลึกซึ้งที่ผ่านมาล่ะ มันคืออะไร!”
หลินเสวี่ยอิงใจหายวาบ
ทำไมเรื่องพรรค์นี้ถึงถูกขุดขึ้นมาพูดต่อหน้าคนอื่นได้!
เธอกำลังจะอ้าปากโต้แย้ง แต่อวี๋เซินเหมี่ยวกลับโพล่งออกมาด้วยน้ำเสียงสั่นพร่า “ไม่จริง! เมื่อคืนเธอยังอยู่กับผม… ผมสาบานได้ด้วยชีวิต! ตอนที่เรามีความสัมพันธ์กันเมื่อคืน… เธอยังเป็นสาวบริสุทธิ์อยู่เลย!”
สิ้นคำนั้น ทั้งโจวเสี่ยวและอี้ปินต่างรู้สึกเหมือนมีสายฟ้าฟาดลงกลางกบาลอย่างจัง โลกทั้งใบพลันหยุดหมุน ราวกับมีม้าโคลนนับหมื่นตัวกำลังวิ่งควบตะบึงเหยียบย่ำทุ่งหญ้าเขียวขจีที่งอกเงยอยู่บนหัวของพวกเขาสองคนจนแหลกลาญไม่มีชิ้นดี
“นาย… นายว่าไงนะ?”
อี้ปินเค้นเสียงออกมา ดวงตาแดงก่ำจ้องมองหลินเสวี่ยอิงด้วยความสับสน “เธอยังเป็น… สาวบริสุทธิ์งั้นเหรอ? แล้วที่ผ่านมาล่ะ? ที่เธอบอกฉันว่าครั้งแรกของเธอ เธอมอบมันให้ฉันไปแล้ว… นั่นมันคืออะไร!”
โจวเสี่ยวเองก็สั่นไปทั้งตัว พลางแค่นหัวเราะสมเพชตัวเอง “ตอนที่เธออยู่กับผม เธอก็พูดแบบนี้… เธอบอกว่าผมคือผู้ชายคนแรกที่เธอไว้ใจจนยอมมอบกายให้ แล้วไอ้ความบริสุทธิ์ที่เธอแจกจ่ายให้พวกเราทุกคนเหมือนแจกใบปลิวนี่มันคืออะไรกันแน่!”
ต่อให้โง่แค่ไหน ตอนนี้ทุกคนก็กระจ่างแจ้งแก่ใจแล้ว
น่าแปลกใจที่หลังจาก “ครั้งแรก” ผ่านไป เธ
