บทที่ 143 สนามรบเลือดนองที่แฟนทั้งสามโคจรมาพบกัน
หลินเสวี่ยอิงเห็นซูอีเฉินเดินออกมา เธอไม่รอช้ารีบสับเท้าวิ่งตามไปทันที
“คุณซูคะ รอเดี๋ยวก่อนค่ะ!” เธอวิ่งกระหืดกระหอบจนหน้าแดงซ่าน พลางยกมือน้อย ๆ ขึ้นปาดเหงื่อบนหน้าผากด้วยท่าทางคิดว่าดูน่าสงสารที่สุด
ซูอีเฉินหันกลับมามอง เมื่อเห็นว่าเป็นหลินเสวี่ยอิง ก็อดไม่ได้ที่จะขมวดคิ้วมุ่นด้วยความรำคาญใจ ส่วนคุณนายซูถึงกับสบถออกมาเบา ๆ ว่า “อัปมงคลจริง” ก่อนนึกถึงคำทำนายของซู่เป่าที่ทักไว้ว่าวันนี้ลูกชายของเธอไม่เหมาะจะทำเรื่องใดทั้งสิ้น…
ช่างแม่นยำจนน่าเหลือเชื่อ หรือนี่จะไม่ใช่เพียงเรื่องบังเอิญ?
“ไปกันเถอะ อย่าไปสนใจเลย” คุณนายซูเอ่ยอย่างหงุดหงิด
ซู่เป่าจ้องมองผีเจ้าชู้บนศีรษะของหลินเสวี่ยอิงอยู่ กลับดึงชายเสื้อคุณยายไว้ “คุณยายคะ รอก่อนนะคะ”
หลินเสวี่ยอิงซอยเท้าก้าวเล็ก ๆ มาหยุดตรงหน้าซูอีเฉิน เธอคิดว่าเขาจะเดินหนีไปทันที
แต่ผิดคาด… เขากลับยืนรอเธออยู่ตรงนั้น!
ว้าว! เขารอฉันจริง ๆ ด้วย!
“คุณซู ช่างบังเอิญจังเลยนะคะ! คุณก็อยู่นี่ด้วยเหรอคะ? พวกคุณกำลังไปไหนกันหรือเปล่าคะ!” หัวใจของเธอเต้นระรัว เธอปัดปอยผมข้างหูอย่างเหนียมอาย
คุณนายซูทำหน้านิ่งไม่ตอบโต้ แต่ซู่เป่ากลับชิงตอบด้วยรอยยิ้มสดใส “ครูเชอร์รี่คะ พวกเรากำลังจะไปซื้อยาสมุนไพรจีนกันค่ะ!”
หลินเสวี่ยอิงชะงักไปครู่หนึ่ง “ยาสมุนไพรจีนเหรอคะ?” เธอถามออกไปตามสัญชาตญาณ “คงเป็นที่ตลาดสมุนไพรเจี
